บทที่ 326 สู้กับภูตเฒ่าสี่ตนเพียงคนเดียว!
ชายชราที่อยู่ในกระแสน้ำวนก็แกล้งลู่เฉินที่อยู่ตรงนั้นเช่นกัน
โดยเฉพาะภูเฒ่าซากศพที่ยิ้มแปลก ๆ “เจ้าตัวเล็ก ข้ามีซากศพมากมายรอที่จะกินเนื้อและดื่มเลือดเจ้า!”
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนพร้อมมองไปที่หนานเหยาและคนอื่น ๆ “พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะพาอสูรปีศาจเหล่านี้เข้าไปเล่นกับพวกเขา!”
หลังจากพูดจบ เขาก็ปล่อยให้อสูรปีศาจเหล่านี้รุมเข้าไปก่อน ในขณะที่ตัวเขาปะปนกับอสูรปีศาจเหล่านั้นด้วย
ผู้คนของแดนศักดิ์สิทธิ์มองหน้ากัน บางคนที่กล้าได้กล้าเสียและอยากเข้าไปดู พวกเขาจึงยืนอยู่ที่ปากน้ำวนและยื่นศีรษะเข้าไป ขณะที่หนานเหยาก็กังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของลู่เฉินเช่นกัน ดังนั้นนางจึงเดินไปดูบ้าง
เห็นเพียงเมื่อหนานเหยาก้าวเข้าไป นางก็เห็นทางเดินที่ทั้งยาวและกว้าง มีอสูรปีศาจจำนวนนับไม่ถ้วนมารวมตัวกัน แล้วอสูรปีศาจที่รวมร่างกันนั้นก็ทรงพลังมากจนทำให้กำแพงโดยรอบแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้คนที่อยู่ในรูปปั้นหินทั้งสี่ก็ถูกบีบให้ออกมา
มีสามคนที่เคยเห็นแล้ว แต่คนสุดท้ายถูกห่อด้วยแถบผ้าสีขาว จนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้ แต่ความเร็วของเขานั้นรวดเร็วราวกับผีอย่างไรอย่างนั้น ยิ่งไปกว่านั้น ยังพุ่งมาอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน
หนานเหยาตกใจมาก แต่ในยามนี้ ‘กระจกนภาวิญญาณ’ ของลู่เฉินถูกเปิดออก และชายคนนั้นก็ก้าวถอยหลังทันที ยิ่งไปกว่านั้น แสงสีขาว
