รู้สึกรำคาญมาก แต่ในยามนี้ภูตเฒ่าไป๋พลันถ่ายทอดเสียงไปยังอีกสามคนว่า “พวกเจ้าคอยก่อกวนเขาไว้ ข้าจะพยายามเข้าใกล้เขา!”
เมื่อทั้งสามคนได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็เริ่มหลบหลีกลมนั้น ในขณะที่ ‘สนทนา’ กับ ลู่เฉินโดยพยายามดึงดูดความสนใจของเขา และภูตเฒ่าไป๋ก็หายไปจากอากาศ
หนานเหยาตะโกนบอกลู่เฉินทันทีว่า “ท่านอาจารย์ ผู้เฒ่าคนนั้นหายไปแล้ว!”
ชายหนุ่มย่อมรู้โดยทันที ดังนั้นเขาจึงยืนอยู่ที่นั่นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ใช่ว่าเขาหายตัวไป แต่เขาต้องการเข้าประชิดข้า!”
ภูตชราเหล่านี้จึงสงสัยว่าเขาได้ค้นพบอะไรหรือไม่
ในขณะที่หนานกงมู่พลันเย้ยหยัน “พ่อหนุ่ม เจ้ารอความตายเสียเถิด!”
