บทที่ 314 ดื้อดึงไม่ยอมรับผิด! ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เกรงใจแล้ว!
สตรีคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเถียนอวิ๋นเมิ่งที่เปลี่ยนเป็นหนานกงมู่ นางกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในขณะเดียวกันข้าง ๆ หนานกงมู่ก็มีสตรีอยู่สองสามคนกำลังยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา
สตรีเหล่านี้ล้วนเป็นคนจากตำหนักสตรีของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด แต่เนื่องจากความสัมพันธ์กับบุตรศักดิ์สิทธิ์ คนเหล่านี้จึงพยายาม ‘ประจบประแจง’ หนานกงมู่ และถือว่าหนานกงมู่เป็น ‘พี่หญิง’ ของพวกนาง
ดังนั้นเมื่อหนานกงมู่กำลังพูดอยู่นั้น ก็มีคนแนะนำว่า “พี่หญิงหนานกง อย่าพูดพล่ามไร้สาระกับนาง จัดการนางก่อน จากนั้นก็รอให้ท่านอาจารย์ของนางมา แล้วค่อยให้ท่านอาจารย์ของนางดู!”
“ถูกต้อง พี่หญิงหนานกง จัดการนางให้ดี และบอกให้ท่านอาจารย์ของนางรู้ว่าไม่ควรมาหาเรื่องท่าน!”
…
หนานกงมู่กลับยิ้มให้หนานเหยาที่เงียบไม่เปิดปาก “สาวน้อย เห็นหรือยัง? น้องสาวของข้าอยากให้ข้าสั่งสอนเจ้า!”
หนานเหยาพูดอย่างชั่วร้ายว่า “ท่านอาจารย์ของข้าจะไม่ไว้ชีวิตเจ้าแน่!”
“โอ้? จริงหรือ?” หนานกงมู่ยิ้มแปลก ๆ แล้วหยิบคัมภีร์ที่เปล่งแสงสีทองอร่ามออกมา
ทันทีที่เปิดคัมภีร์ อักขระสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนก็โจมตีไปที่หนานเหยา หนานเหยาที่เป็นผู้ฝึกตนวิถีภูตพลันกรีดร้องออกมาทันที เมื่อตัวนางปะทะเข้ากับอักขระสีทองแปลกประหลาดเหล่านี้
หนานกงมู่พูดพลางคลี่ยิ้ม “ข้ามีวิธีจัดการกับผู้ฝึกตนวิถีภูตอย่างเจ้ามากม
