เช่นนี้ได้อย่างไร
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็มองไปที่ปีศาจจิ้งจอก “ผู้อาวุโสกระดูกนั่น นอกจากจะให้เจ้าครอบครองร่างของนางแล้ว เขาได้พูดอันใดกับเจ้าอีกหรือไม่?”
“เรื่องนี้…”
“เจ้าและจิตวิญญาณของเขาเป็นร่างเดียวกัน ดังนั้นเจ้าควรรู้ว่าเขามักจะทำอันใด” ลู่เฉินจ้องมองอีกฝ่ายและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“สถานที่ฝึกของเขามีกระจกอยู่บานหนึ่ง และในนั้นก็มีเมฆหมอกหิมะอยู่ ทุกครั้งที่ใช้กระจกบานนี้ ข้าไม่สามารถสัมผัสได้ว่าเขากำลังทำอันใด แต่เมื่อหมอกหิมะจางลง ก็จะเห็นเพียงเขาฝึกฝนต่อไป”
“โอ้ กระจกในสถานที่ฝึก?”
“ใช่!” ปีศาจจิ้งจอกขานรับ
ส่วนลู่เฉินก็เอ่ยขึ้นหลังจากที่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “เช่นนั้นหากข้าปล่อยเจ้าออกไปแล้ว เจ้าจะสัมผัสได้หรือไม่ว่าเขากำลังทำอันใดอยู่?”
“ตราบใดที่ไม่ได้อยู่ในสถานที่พิเศษ ก็…น่าจะได้”
“เอาล่ะ ข้าจะให้เจ้าออกไปก่อน ลองตรวจสอบดูว่าเขาทำอันใด หากเสร็จแล้ว ก็แค่กะพริบตาบอกกัน แล้วข้าจะพาเจ้าเข้ามาในกู่ฉินนี้อีกครั้ง” ลู่เฉินกล่าวกับอีกฝ่าย
หลังจากที่ปีศาจจิ้งจอกตอบรับแล้ว ชายหนุ่มก็ดึงปีศาจจิ้งจอกออกมาจากกู่ฉิน
ปีศาจจิ้งจอกหลับตาทันที จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงผู้อาวุโสกระดูก
ไม่นานนัก ปีศาจจิ้งจอกก็ลืมตาขึ้น จากนั้นก็กะพริบตาต่อเนื่อง จากนั้นลู่เฉินจึงพาอีกฝ่ายเข้าไปในกู่ฉินเพลิงโบราณทันที
ปีศาจจิ้งจอกเอ่ยทันทีว่า “เขากลับไปยังสถานที่ฝึกตน จากนั้นก็หันหน้าไปทางกระจก ก่อนที่เ
