บทที่ 299 เรียกศิษย์พี่หญิง? เจ้าไม่มีคุณสมบัติ!
หวังอวี่เองก็ขู่ขวัญอีกฝ่ายเช่นกัน “หากท่านยายถาม มาดูกันว่าเจ้าจะตอบอย่างไร!”
“ยังคงเป็นคำตอบเดิม!” ลู่เฉินยิ้ม แต่เถ้าแก่เนี้ยและหวังอวี่ไม่เชื่อ
ทว่าลู่เฉินก็ไม่พูดอันใด เพียงแค่เดินจากไปทันที
ทางด้านเถ้าแก่เนี้ย นางกำลังดื่มสุราพลางจ้องมองไปที่ลู่เฉินแล้วขบคิดในใจ ส่วนหวังอวี่นั้นนางไม่ยินดีและยืนกรานที่จะถามว่าเพราะเหตุใด นางจึงเอาแต่ซักถามลู่เฉินไปตลอดทาง
ทว่าลู่เฉินไม่ตอบนาง เพียงเดินกลับไปที่พระราชวังไร้หน้าอย่างเงียบ ๆ
ท่านยายที่อยู่ในพระราชวังไร้หน้านั้น เมื่อเห็นทั้งสามคนเพิ่งออกไปก็กลับมาไวเสียแล้วจึงถามว่า “อันใดนะ? เจ้ายอมแพ้แล้วหรือ?”
แต่หวังอวี่กลับพูดว่า “ท่านยาย เขาได้มันมา แต่เขาไม่ได้บอกว่านำมันมาได้อย่างไร”
“ได้มันมาแล้ว?” ท่านยายขมวดคิ้ว รู้สึกเหลือเชื่อ ลู่เฉินจึงหยิบแผ่นป้ายออกมาแล้วโยนออกไป
ท่านยายหยิบมันมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นแผ่นป้ายนั้นจริง ๆ สตรีชราจึงถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าได้มาอย่างไร?”
“เดินไปเรื่อย ๆ ก็เจอแล้ว” ลู่เฉินอธิบาย
“ไม่มีแมลงไล่ตามเจ้าหรือ?”
ลู่เฉินยิ้ม “มี แต่ข้าวิ่งเร็ว พวกมันตามไม่ทัน”
วาจานี้ทำให้ทุกคนไม่คิดที่จะเชื่อ ท่านยายจึงหยิบลูกบอลผลึกใสออกมาอีกครั้ง และขอให้ลู่เฉินวางมือลงไป แต่คำตอบของลู่เฉินก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ซึ่งทำให้ท่านยายถึงกับสงสัย “มันแปลกจริง ๆ”
“การทดสอบของข้าน่าจะถือว
