บทที่ 297 ร่างกายของนางผนึกบางสิ่งไว้!
เมื่อเห็นท่าทีของหวังอวี่ เถ้าแก่เนี้ยก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ในขณะที่หวังอวี่ดูกระตือรือร้นมากขึ้นเมื่อเห็นเถ้าแก่เนี้ยยิ้มเช่นนั้น “คอยดู!”
ลู่เฉินถอนหายใจ “สาวน้อยผู้นี้ไม่มีปัญหาเรื่องสติปัญญาใช่หรือไม่?”
เห็นเพียงลู่เฉินพิจารณาอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง ทั้งที่ดูเหมือนอายุยี่สิบปีเศษ แต่กลับทำตัวแปลก ๆ และติดสุรา โดยเฉพาะน้ำเสียงและแววตานั้นราวกับสาวน้อยแสนดื้อรั้นอย่างไรอย่างนั้น
ด้วยเหตุนี้ ลู่เฉินจึงทนดูไม่ได้อีกต่อไป “สาวน้อย เรื่องนั้น อย่าล้อเล่นดีกว่า”
“สาวน้อย เจ้าเรียกใครว่าสาวน้อย!!!” หวังอวี่กำลังจะระเบิดโทสะ แต่กลับโดนลู่เฉินที่ถามด้วยความสงสัยขัดขึ้นมาเสียก่อน “หรือว่าเจ้าไม่เด็กแล้วหรือ?”
“ข้า!” หวังอวี่โกรธจัด นางง้างฝ่ามือคิดตบออกไป
และขณะที่ฝ่ามือนั้นอยู่ห่างจากใบหน้าของลู่เฉินเพียงช่วงหนึ่งข้อนิ้ว…‘กำแพงพันชั้น’ บนร่างของลู่เฉินก็พลันถูกเปิดออก มันปัดป้องการโจมตีของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย
ฉากนี้ทำให้เถ้าแก่เนี้ยร้องออกมาดังลั่น “ร้ายกาจ!”
หวังอวี่ตกตะลึง “เจ้าอยู่ในขั้นสร้างรากฐานชัด ๆ แต่เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?!”
“ข้าอยู่ในขั้นสร้างรากฐาน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะแพ้เจ้า” ลู่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แต่เถ้าแก่เนี้ยกลับแหย่หวังอวี่ต่อไปว่า “สาวน้อย ใจเย็นลงก่อน เจ้าโค่นเขาไม่ได้หรอก!”
การยุแหย่ของเถ้าแก่เนี้ยทำให้หวั
