บทที่ 291 ความสามารถแค่นี้ คิดว่าข้าจะหลงกลหรือ?
“ยาแปลงมารแห่งสำนักสยบมาร!” หนานลัวเริ่มเผยสีหน้าจริงจัง แต่หนานเหยาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “สิ่งนั้น…สามารถทำให้ร่างกายล่องหนและผ่านไปได้ทุกที่งั้นหรือ?”
“ใช่!” หนานลัวผงกศีรษะรับ
เรื่องนี้ทำให้หนานเหยาตะโกนขึ้นฟ้าว่า “คนขี้ขลาด!”
“รอก่อนเถิด! ข้าจะแก้แค้นแน่นอน!” หลังจากที่องค์ชายรองกล่าวจบ เขาก็หายวับไปบนท้องฟ้า ทว่าคนอื่น ๆ ที่ติดอยู่ในค่ายกลนี้หาได้มีช่วงเวลาที่น่าอภิรมย์ไม่ โดยเฉพาะวังเหมันต์สงัด แดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด รวมไปถึงเหล่าคนขององค์ชายรองต่างก็ล้มลงทีละคน
แต่มีคนผู้หนึ่งที่ซ่อนตัวหัวซุกหัวซุนไปทุกมุม คิดว่าหากทำเช่นนี้ตนจะหลีกเลี่ยงค่ายกลได้ ดังนั้นเขาจึงซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของจวนหนานลัว พลางเอ่ยพึมพำกับตัวเองว่า “ที่นี่ไม่น่าจะหาตัวข้าได้แล้วกระมัง”
แต่ลู่เฉินและหนานเหยากลับมาที่มุมนั้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นชายหนุ่มก็จ้องมองไปที่กำแพง “นี่ถือเป็นทักษะประเภทใดกัน? ถึงกับสามารถซ่อนอยู่บนกำแพงได้?”
คนผู้นั้นเริ่มหวาดผวา ก่อนจะปรากฏตัวขึ้น
คนผู้นี้ก็คือหานลั่วสุ่ยนั่นเอง
หานลั่วสุ่ยถูกทรมานอยู่ในค่ายกล ผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิง พลางพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ตราบใดที่เจ้าไม่ฆ่าข้า ข้า… ข้าจะทำทุกอย่างตามที่เจ้าบอก!”
หนานเหยาที่อยู่ข้าง ๆ พลันหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนี้ “ไม่ใช่ว่าเจ้าเก่งกล้ามากนักหรือ?”
หานลั่วสุ่ยรู้ว่าเ
