บทที่ 288 ปกปิดเช่นนั้นมีประโยชน์อันใด อีกเพียงไม่นานก็จะถูกเปิดเผยตัวตน!
เฮยเม่ยอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในจวนหนานลัว
เมื่อพระสนมอู่ได้ฟังก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที “ว่าอย่างไรนะ?”
“เจ้าหนุ่มผู้นี้ ช่างแปลกประหลาดนัก” เมื่อเฮยเม่ยหวนคิดเรื่องที่ลู่เฉินนำสมบัติวิญญาณของหานลั่วสุ่ยไปก็มีสีหน้าสงสัยขึ้นมา แต่พระสนมอู่ไม่สนใจ ยามนี้นางกำลังรู้สึกโกรธแค้น “ข้าไม่สนว่าเขาจะใช้วิธีใด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดการเขาให้ข้า!”
“ข้าได้พูดกับเขาไปแล้ว” เฮยเม่ยตอบกลับ
พระสนมอู่โกรธจนเดินวนไปวนมา “ไป! ไปคอยจับตาดูจวนหนานลัวให้ข้า หากเจ้ามีข่าวคราวว่าเจ้าหนุ่มนั่นถูกนำตัวไป จงรีบมารายงานทันที!”
“เจ้าค่ะ!” เฮยเม่ยตอบรับแล้วจากไปทันที
พระสนมอู่ยังคงไม่สบายใจนัก นางจึงเดินวนไปวนมา ส่วนองค์ชายเจ็ดที่รักษาอาการบาดเจ็บอยู่นั้นยิ่งรู้สึกแค้นใจ “เสด็จแม่ หรือว่าจะไม่มีวิธีจัดการเจ้าหนุ่มผู้นี้ได้?”
“คนของแดนศักดิ์สิทธิ์จะต้องมีวิธีแน่นอน” พระสนมอู่ฝากความหวังไว้ที่พวกเขา
ทว่าองค์ชายเจ็ดยังคงกังวลใจ “เพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน เหตุใดจึงจัดการยากเย็นเพียงนี้?”
พระสนมอู่เองก็อยากรู้เช่นกัน นางยังคงพึมพำออกมาว่า “ไม่ว่าขั้นพลังใดก็จะต้องจัดการเขาให้ได้!”
…
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินยังคงเตรียมตัวอยู่ ส่วนองค์ชายรองและคนอื่น ๆ ที่อยู่ภายในห้องลับก็ได้พบกับโหย่วหลงรวมทั้งหานลั่วสุ่ย
เมื่อเห็นว่าเป็นองค์ชายรองจร
