งเฉพาะของวิหารกระดูกอสูรแล้ว ชายหนุ่มก็นำโลงศพมุ่งหน้าไปยังวิหารกระดูกอสูร ขณะที่ชิงเฟิงหมิงไม่เข้าใจสักอย่าง เพราะจู่ ๆ โครงกระดูกสัตว์เหล่านี้ก็ดูหวาดกลัวลู่เฉินเป็นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อลู่เฉินเดินไปจนสุดทาง โครงกระดูกอสูรที่อยู่ตามเส้นทางจะยืนเรียงกันตามมุมราวกับว่าพวกมันเห็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวว่าเขาจะจัดการพวกมันก็ไม่ปาน
ฉากนี้ทำให้ชิงเฟิงหมิงถอนหายใจ “แปลกเสียจริง”
ลู่เฉินไม่สนใจความตกใจของชิงเฟิงหมิง แต่หลังจากเดินไปได้ระยะหนึ่ง เขาก็มองเห็นประตูห้องโถงด้านข้าง ทว่าประตูนี้ปิดอยู่ และในขณะเดียวกันก็มีแสงสีดำจาง ๆ ส่องลอดออกมากจากประตู
