ฟิงหมิงมองด้วยสายตาเยือกเย็น “เจ้ายังเด็กนัก จองหองเช่นนี้ไม่กลัวตายอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้จองหอง เพียงแค่พูดเรื่องจริงเท่านั้น”
“ดี ดีมาก!” ชิงเฟิงหมิงบันดาลโทสะขึ้นมา ไม่นานนัก ต้นไม้ภูตผีนี้ก็ควบคุมเถาวัลย์ต้นไม้ภูต ให้เข้าไปฟาดตีลู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง และการฟาดตีนี้ก็ได้ฟาดลงไปบนจิตวิญญาณของลู่เฉินด้วย
ลู่เฉินส่ายศีรษะ “ไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ”
ชิงเฟิงหมิงตกตะลึงขึ้นมาและยังคงลงมือต่อไป แต่ผลลัพธ์กลับออกมาเช่นเดิม ไม่ว่าจะโจมตีเช่นไร ชายหนุ่มผู้นี้ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ ชิงเฟิงหมิงจึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา “หรือว่าเขามีสิ่งป้องกันจิตวิญญาณอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ชิงเฟิงหมิงจึงหยุดใช้เคล็ดวิชาภูตผี ในขณะที่ลู่เฉินยิ้มพลางเอ่ยออกมาทันที “อะไรกัน? ไม่ลงมือต่อไปแล้วหรือ?”
“ข้าเดาว่า สมบัติวิญญาณของเจ้านั้น ต้องเป็นสิ่งป้องกันจิตวิญญาณเป็นแน่” ชิงเฟิงหมิงกล่าวอย่างมั่นใจ เมื่อลู่เฉินได้ยินเช่นนั้นจึงยิ้มออกมา “โอ้? สิ่งป้องกันจิตวิญญาณงั้นหรือ?”
“ใช่ เช่นนั้น เจ้าคงไม่สามารถต้านทานเคล็ดวิชาภูตของข้าได้” ชิงเฟิงหมิงยังคงพูดด้วยความมั่นใจ
ไม่เพียงแค่ชิงเฟิงหมิงเท่านั้น แม้แต่กุ๋ยเจี่ยจื่อยังรู้สึกว่าลู่เฉินน่าจะมีสิ่งป้องกันจิตวิญญาณบางอย่าง มิเช่นนั้นคงไม่สามารถต้านทานได้อย่างง่ายดายเพียงนี้ แต่ลู่เฉินกลับยิ้มออกมา และเป็นรอยยิ้มที่ดูประหลาดนัก
ชิงเฟิงหมิงเบิกตากว้างพลางเอ่ยถามทั
