บทที่ 270 การสอบสวนของกลุ่มชายชรา
ลู่เฉินเดินตามองค์จักรพรรดิออกไปนอกตำหนัก ในขณะที่หนานเหยาซึ่งรออยู่ข้างนอกพลันสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
ทว่าลู่เฉินไม่ได้พูดอันใดมาก เขาแค่ขอให้หนานเหยากลับไปพร้อมกับหนานลัว ส่วนตนเองก็ตามฝีเท้าขององค์จักรพรรดิไปที่สุสานราชวงศ์หนานโยว
เซวียจินซึ่งอยู่ด้านข้างกลับรู้สึกกังวลเล็กน้อย “องค์จักรพรรดิ สุสานราชวงศ์หนานโยวแห่งนี้ เกรงว่าคนนอก…”
“ข้าจะจัดการเอง” หลังจากที่องค์จักรพรรดิกล่าวจบ เซวียจินก็ไม่ได้พูดอันใดอีก แต่เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ
…
ในตำหนักของพระสนมอู่ องค์ชายเจ็ดโกรธจัดจึงขว้างปาสิ่งของและตะโกนว่า “ไอ้สารเลว!”
พระสนมอู่เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เจ้าล้มพอหรือยัง?”
“เสด็จแม่ หรือว่าต้องปล่อยให้เจ้านั่นมีความสุข?” องค์ชายเจ็ดรู้สึกเสียใจเมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา ขณะที่พระสนมอู่พูดอย่างเย็นชาว่า “ตราบใดที่เขายังอยู่ในแดนทักษิณา พวกเราย่อมมีวิธี!”
“ดูเสด็จพ่อของเจ้าสิ คิดว่าเขาเป็นใครกัน!” องค์ชายเจ็ดรู้สึกแย่เมื่อนึกถึงสิทธิที่ลู่เฉินได้รับ
พระสนมอู่มีท่าทีเคร่งขรึม “ต้องมีโอกาส!”
องค์ชายเจ็ดทรงทราบว่าเสด็จแม่ของตนมีอำนาจกว้างขวาง จึงกระวนกระวายขึ้นมา “เสด็จแม่ ท่านต้องหาทางกำจัดชายผู้นี้ มิฉะนั้นจิตวิญญาณของข้าจะถูกทำร้ายโดยเปล่าประโยชน์”
“อย่ากังวล ย่อมต้องมีวิธี” หลังจากพระสนมอู่พูดจบ นางก็มองไปที่เฮยเม่ย “เจ้าไปจัดการบางอย่างให้ข้าที”
เฮยเม่ย
