บทที่ 269 ไม่ได้รับความเสียหาย ทำให้บางคนตกตะลึงจนหน้าถอดสี!
ขุนนางเหล่านั้นพากันตกใจ ทั้งยังอยากรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นในตำหนัก
ยามนี้เซวียจินได้รวบรวมพลังที่แข็งแกร่งสายหนึ่งเป็นเกราะลำแสงสีทอง และพาองค์จักรพรรดิออกมาจากเปลวเพลิง
เมื่อเห็นองค์จักรพรรดิปลอดภัยแล้ว หลายคนก็พลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่บางคนก็ไม่เต็มใจ ทว่าทุกคนยังคงก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทีเป็นห่วง ส่วนหนานเหยาก็ถามอย่างร้อนใจว่า “ท่านอาจารย์ของข้าอยู่ที่ไหน?”
“เมื่อครู่เขายังอยู่ข้างข้า” องค์จักรพรรดิตอบอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย
เมื่อครู่?
ทุกคนงงงวย แต่ในขณะนี้เอง ลู่เฉินก็พลันเดินออกมาจากกองไฟ
เมื่อทุกคนเห็นว่าลู่เฉินไม่เป็นอันใดเลย พวกเขาทั้งหมดก็ตกใจ จ้องมองฉากนี้ด้วยความเหลือเชื่อ บางคนถึงกับเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “นี่มัน…จะเป็นไปได้อย่างไร?”
ดวงตาของพระสนมอู่เบิกกว้างทันที “เป็นไปไม่ได้!”
องค์ชายรองและองค์ชายเจ็ดยิ่งมีสีหน้าดูไม่ได้ ขณะที่องค์ชายหกและองค์รัชทายาทพลันออกมาต้อนรับ ส่วนเฮยเม่ยผู้นั้นพลันจ้องมองลู่เฉินเขม็ง “เจ้าหมอนี่ เขาทำได้อย่างไร?”
หลายคนเองก็อยากรู้คำตอบ แต่องค์จักรพรรดิกลับตรัสอย่างมีความสุขว่า “หมอเทวดาลู่นั้น ร้ายกาจดังคาด!”
หนานลัวพลันถอนหายใจ “ข้าไม่สามารถมองทะลุเข้าไปได้เลย!”
เมื่อหนานลัวทอดถอนใจ หนานเหยากลับมองไปที่ลู่เฉินด้วยรอยยิ้ม “ท่านอาจารย์ ท่านเป็นอันใดหรือไม่?”
“ลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ! ไ
