บทที่ 267 หายป่วย ทุกคนตกตะลึง!
หลังจากที่องค์ชายใหญ่เดินเข้ามา เขาก็ยิ้มให้องค์ชายหกทันที “น้องหก ลำบากเจ้าแล้ว!”
“หาได้เป็นเช่นนั้น” องค์ชายหกยิ้ม จากนั้นองค์ชายใหญ่ก็หันมายิ้มให้หนานเหยา “เจ้าคือสาวน้อยมหัศจรรย์ที่เจ้าสำนักเก่าพูดถึงใช่หรือไม่?”
“สาวน้อยมหัศจรรย์?” หนานเหยามองหนานลัวด้วยความสงสัย แต่หนานลัวไม่รู้จะแนะนำตัวตนของหนานเหยาอย่างไร เขาจึงถามกลับไปว่า “เจ้าต้องการให้ข้าแนะนำเจ้าอย่างไร?”
หนานเหยาไม่มีทางเลือกนอกจากตอบว่า “อันใดก็ได้”
องค์ชายใหญ่มองไปที่ลู่เฉินเป็นคนสุดท้าย “ผู้อาวุโสคือหมอเทวดา อัจฉริยะขั้นสร้างรากฐานแห่งสำนักเก้าสุขสงบ ที่ขับไล่ผู้อาวุโสหลายสำนักใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินว่าองค์ชายใหญ่เองก็เรียกลู่เฉินว่าผู้อาวุโส องค์ชายรองก็หัวเราะ “องค์รัชทายาท พระองค์เข้าใจอันใดผิดหรือไม่? เรียกผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานว่าผู้อาวุโสงั้นหรือ?”
“ข้าได้ยินมาจากเสด็จพ่อว่าทักษะทางการแพทย์ของเขานั้นยอดเยี่ยม อีกทั้งยังเหนือกว่าหมอผีเสียอีก หรือว่าไม่ควรเรียกว่าผู้อาวุโสกัน?” องค์ชายใหญ่ยิ้มให้องค์ชายรอง และองค์ชายรองได้ยินเช่นนั้นจึงเย้ยหยัน “ทักษะทางการแพทย์ดีกว่าหมอผี? เช่นนั้นได้รักษาเสด็จพ่อให้หายดีหรือยัง?”
ความจริงที่ว่าองค์จักรพรรดิหายดีแล้ว ลู่เฉินได้ขอให้องค์จักรพรรดิปกปิดเรื่องนี้ไว้ ดังนั้นในยามนี้จึงไม่มีใครรู้ว่าองค์จักรพรรดิหายเป็นปกติแล้ว
แต่เห็นได้ชัดว่าองค์
