คล้ายอยากจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ
ลู่เฉินตรวจสอบจิตวิญญาณขององค์ชายเจ็ดแล้วพบว่า วิญญาณของคนผู้นี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาจึงฉีกยิ้มอยู่ในใจ ‘เช่นนั้นจะยังฝืนต่อไปอีกหรือ?’
องค์ชายเจ็ดไม่รู้ว่าลู่เฉินกำลังคิดสิ่งใด แต่หลังจากที่เดินเข้าไปในฝูงชน ขุนนางและแม่ทัพบางคนก็ออกมาต้อนรับเขา
กระทั่งมีคนตะโกนว่า “องค์รัชทายาทเสด็จ!”
ยามนี้มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากทางเดินที่อยู่ไม่ไกลนัก และเขาไม่ได้พาผู้ใดมาด้วย เมื่อเทียบกับองค์ชายรองและองค์ชายเจ็ดแล้วก็ดู ‘ซอมซ่อ’ กว่ามาก
ไม่เพียงเท่านั้น ชายคนนี้ยังมีหนวดเคราสีขาวและเรือนผมสีขาว แต่ใบหน้าของเขายังได้รับการดูแลอย่างดีดุจดังชายหนุ่มในวัยยี่สิบปีเศษ
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากองค์ชายใหญ่ ซึ่งก็คือองค์รัชทายาทองค์ปัจจุบัน หนานอี้!
เมื่อขุนนางบางคนเห็นก็ถวายบังคมทูลว่า “ฝ่าบาท!”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องเกร็งเพียงนั้น!” หนานอี้หัวเราะ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังดู ‘ใจดี’ อย่างมาก แต่องค์ชายรองและองค์ชายเจ็ดกลับทนไม่ไหว โดยเฉพาะองค์ชายรองที่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฝ่าบาท ท่านดูชราขึ้นไม่น้อย”
“เคล็ดวิชาที่ข้าฝึกค่อนข้างพิเศษ ข้าจึงได้ดูแก่ลง” องค์รัชทายาทยิ้มเล็กน้อย
องค์ชายรองเองก็คลี่ยิ้ม “คาดไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทจะชอบฝึกฝนมาก เหตุใดไม่ให้ข้าดูแลสถานที่ให้ ข้ารับประกันว่าจะช่วยท่านดูแลให้ดี!”
องค์ชายเจ็ดกลับขัดขึ้นมาทันที “ให้เจ้าดูแล ไม่สู้ให้ข้าดูแล!”
ไม่นานทั้ง
