บทที่ 264 ต้อง ‘ปรนนิบัติ’ ให้ดี ถึงยอมสารภาพ!
สถานที่ที่ชายหนุ่มปรากฏตัวในขณะนี้คือ ตรอกเล็ก ๆ ใกล้ทางเข้าจวนเป่ยโหวในเมือง
“นายท่าน คนจากวังเหมันต์สงัด ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดพวกเขาทั้งหมดเข้ามาที่นี่พร้อมกัน” หลัวซากระซิบในความมืด ส่วนลู่เฉินมาที่นี่เพื่อดูหลังจากได้รับข่าวจากอีกฝ่าย
อย่างไรก็ตาม มีค่ายกลรอบ ๆ จวนแห่งนี้ ประกอบกับยามวิกาล จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใกล้ค่ายกลใหญ่นั้นเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ที่นี่ ดังนั้นลู่เฉินจึงวางแผนที่จะเข้าไปตรวจสอบด้วยตัวเอง
แต่ก่อนที่จะเข้าไป เขาก็พูดกับหลัวซาว่า “เจ้าคอยเฝ้าดูที่นี่อย่างลับ ๆ หากพวกเขาออกมาก็คอยสังเกตทุกย่างก้าวของพวกเขาต่อไป”
“ขอรับ นายท่าน” หลังจากที่หลัวซาตอบรับแล้ว ลู่เฉินก็เดินออกจากตรอก
เมื่อเข้าใกล้จวนเป่ยโหว เขาก็ผ่านค่ายกลและเข้าไปในจวนเป่ยโหวผ่านมุมมืด ก่อนที่ชายหนุ่มจะใช้ ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อตรวจสอบสถานการณ์ภายในจวน
ภายในห้องแห่งหนึ่ง ชายชราร่างอ้วนในชุดคลุมขนสัตว์สีขาวกำลังลูบเครายาวของเขาในขณะที่ถือจอกสุรา จากนั้นมองไปยังคนที่นั่งข้างหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “มาเถอะ ไปทำงานกันต่อ!”
ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับชายชราหยิบจอกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม “ท่านเป่ยโหว ช่างตรงไปตรงมายิ่งนัก!”
ลู่เฉินมองไปที่ชายคนนั้นพลางถามด้วยความประหลาดใจ “คนผู้นี้ฟื้นฟูรากฐานการฝึกฝนของเขาแล้วหรือ?”
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นโหย่วหลง เพราะว่าในคราท