อครึ่ง ส่วนจางเชียนและคนอื่น ๆ คิดว่าลู่เฉินล้อเล่น
ลู่เฉินจึงเดินไปหาสตรีนางหนึ่งและยิ้มให้นาง “เป็นเจ้า”
แม้ว่าสตรีคนนั้นจะได้รับการฝึกฝนมา แต่นางก็ยังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อลู่เฉินรู้ แต่ถึงกระนั้นนางยังคงตอบสนองอย่างรวดเร็ว และเหวี่ยงตัวเองเข้าไปในอ้อมแขนของลู่เฉินพร้อมกับกริชสีทองในมือหมายจะแทงใส่อีกฝ่าย
ลู่เฉินแสยะยิ้มร้ายกาจ มือขวาของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาดึงแผนที่ออกจากแขนของนางทันที จากนั้นจึงก้าวออกไป กลายเป็นว่าสตรีนางนั้นพลาดท่าเข้าเสียแล้ว!
องค์ชายเจ็ดและคนอื่น ๆ ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
หลังจากที่ลู่เฉินได้แผนที่มาแล้ว เขาก็มองไปยังองค์ชายเจ็ดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณท่านมาก”
องค์ชายเจ็ดรู้สึกหงุดหงิดและตะโกนสั่งขึ้นมาทันที “เปิดค่ายกล!”
ในเวลานี้เอง ห้องทั้งห้องเริ่มเปลี่ยนไป จากนั้นรอบกายก็พลันเปลี่ยนเป็นป่าอันมืดมิด ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ลู่เฉินยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า “ค่ายกลนี้ไม่เลวเลย!”
“เพ้ย! ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลสวรรค์ระดับเก้าดาว อย่าว่าแต่เจ้าเลย การขังปรมาจารย์ขั้นแปลงเซียนก็ไม่ใช่ปัญหาใด!” องค์ชายเจ็ดกล่าวอย่างภาคภูมิใจ แต่ลู่เฉินมองไปที่ตู๋ซานชิงและจางเชียนก่อนจะถามว่า “สองคนนี้ไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าข้าถนัดเรื่องค่ายกล?”
องค์ชายเจ็ดพูดอย่างได้ใจ “ค่ายกลนี้แตกต่างจากทั่วไป”
“ต่างจากทั่วไป?”
“ใช่ นี่เป็นค่ายกลที่ใช้เพียงครั้งเดียวและไม่สามารถเปลี่ยนแป
