บทที่ 251 บังเอิญพบคนเสียสติที่ใต้กำแพงเมือง
เมืองพำนักเซียน
หนึ่งแสนปีก่อน สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกเรียกว่าเมืองพำนักเซียน ทว่าแค่มีชีพจรวิญญาณที่ทรงพลังอยู่ที่นี่ ด้วยเหตุนี้ลู่เฉินจึงนำคนมาอาศัยรากฐานของชีพจรวิญญาณนี้ปรับเปลี่ยนค่ายกลต่าง ๆ มากมาย โดยมีเป้าหมายเพื่อจัดการกับเซียนที่บุกเข้ามาโจมตี
เซียนเหล่านี้คือพวกที่เรียกว่า ‘พันธมิตรวิถีแห่งเต๋า’ จากแดนเซียนสามสิบหกชั้น
ทว่าเมื่อคนเหล่านี้มาถึงมหาทวีปจิ่วโหยวก็ถูกลู่เฉินซุ่มโจมตี และเพราะพวกเขาอยู่ที่นี่ ความแข็งแกร่งของพวกเขาจึงถูกจำกัด ทำให้เซียนต้องมาตายตกที่นี่ไม่น้อย ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีผู้ใดกล้ามาที่มหาทวีปจิ่วโหยวอีก
ภายหลังจึงถูกตั้งชื่อว่าเมืองพำนักเซียน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เซียนเสียชีวิตลงนั่นเอง
แต่หนึ่งแสนปีผ่านไป สถานที่แห่งนี้ก็ ‘อ่อนแอ’ ลง และสิ่งที่เรียกว่าค่ายกลก็ทรุดโทรมมากยิ่งขึ้น ทว่าถึงอย่างนั้น สำหรับผู้ที่อยู่ในขั้นก่อกำเนิดหรือแม้กระทั่งขั้นที่อ่อนแอกว่านั้นก็ยังถือเป็น ‘แดนอันน่าสะพรึงกลัว’ อยู่
ด้วยเหตุนี้ คนเหล่านั้นจึงไม่กล้าออกไปเตร็ดเตร่รอบ ๆ ชีพจรวิญญาณภูเขา
“ท่านอาจารย์ ท่านรู้จริงหรือ?” หนานเหยาขัดจังหวะความคิดของลู่เฉิน ทำให้ชายหนุ่มได้สติกลับคืนมา เขาหันมายิ้มให้กับหนานเหยา “แน่นอน”
หนานเหยามองไปที่กำแพงเมืองและเนินเขารอบ ๆ พลางพูดว่า “ว่ากันว่าจอมมารลู่เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนได้สังหารผู้บุกรุกจำนว
