ู่เฉินเดินไปได้ระยะหนึ่ง เขาก็หยุดกะทันหัน ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ
“ท่านอาจารย์ มีอะไรหรือ?” หนานเหยาถาม
ลู่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าพบคนที่น่าสนใจ”
“ที่ไหนหรือ?”
“หนีไปแล้ว” ชายหนุ่มตอบเพียงแค่นั้น ส่วนหนานเหยาพลันสับสน หนานหลิวจึงถามด้วยความสงสัยว่า “ผู้อาวุโส คนที่ท่านพูดถึงคือตัวก่อปัญหาใช่หรือไม่? หรือว่า…”
“ข้ายังไม่รู้ ไปต่อเถิด” หลังจากเอ่ยจบ ลู่เฉินก็ปล่อยให้พวกเขานำทางต่อไป
…
ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งหมดก็มาถึงคุกใต้ดินในเมือง และที่แห่งนี้ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมดังออกมาไม่หยุด
ลู่เฉินมองเห็นห้องขังหลายร้อยห้อง และคนเหล่านั้นยังถูกล่ามโซ่เอาไว้
ไม่เพียงแค่นั้น คนเหล่านั้นยังมีรูปร่างแตกต่างกันออกไป บางคนผมยาว บางคนตาแดง บางคนเล็บยาว และแม้กระทั่งร่างกายก็แข็งแรง แต่ไม่ว่าอย่างไร ทุกคนก็สูญเสียความเป็นตัวเองไป และทำได้เพียงร้องคำรามเท่านั้น
ฉากนี้ทำให้หนานเหยาตัวสั่น “ท่านอาจารย์ เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”
“ถูกพิษ”
“ถูกพิษ?” หนานเหยางงงวย หนานหลิวเองก็ฉงนใจเช่นกัน “พิษ?”
“แมลงมาร เจ้าเคยได้ยินหรือไม่?” ลู่เฉินมองไปที่พวกเขา ส่วนหนานหลิวก็ถึงกับตกตะลึง “แมลงมาร?”
ชายหนุ่มพยักหน้าและพูดต่อทันทีว่า “แมลงมารมีหลายชนิด ส่วนพวกนี้น่าจะเป็นแมลงมารโลหิต”
หนานหลิวรู้สึกประหลาดใจ “แดนทักษิณามีคนที่เลี้ยงแมลงพิษไม่มากนัก และยังเป็นแมลงมารเสียด้วย ดูเหมือนว่าจะไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน”
ท
