จิตสำนึกของลู่เฉินในขณะนี้ก็อาศัยค่ายกลนี้เดินไปรอบ ๆ แดนทักษิณาทั้งหมดได้ในพริบตา ราวกับว่าดวงตาของเขาล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างไรอย่างนั้น
ไม่เพียงอาศัยค่ายกลนี้เท่านั้น เขายังรู้ว่าว่านฉงหยางอยู่ในที่แห่งหนึ่ง ดังนั้นชายหนุ่มจึงควบคุมจิตสัมผัสของตนเองให้รีบเร่งไปยังทิศทางนั้นตามการชักนำลึกลับ
จนกระทั่งหนึ่งเค่อต่อมา จิตสำนึกของลู่เฉินก็มาหยุดอยู่เหนือจวนบนภูเขา ชายหนุ่มมองลงไปด้านล่างเห็นเพียงจวนธรรมดา ๆ โดยที่ในห้องใต้หลังคาของจวนแห่งนี้มีกลิ่นอายของว่านฉงหยางแผ่ออกมา
“ที่นี่แหละ!” ลู่เฉินหัวเราะอย่างเย็นชา และหลังจากจดจำที่นี่ได้ เขาก็ถอนจิตสัมผัสออกมา
ขณะเดียวกัน ร่างแยกของตู๋เหล่าลิ่วกำลังยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของจวนโอ่อ่าแห่งหนึ่ง และกำลังรออยู่อย่างเงียบ ๆ
“ท่านอาจารย์ให้ข้ามาหาผู้ใดกันแน่?” ตู๋เหล่าลิ่วมองห้องโถงหรูหราด้วยสีหน้างุนงง
