บทที่ 234 การเล่นแง่ของหมอผี!
หลังจากวางแผนแล้ว ลู่เฉินก็หันไปพูดกับสองพี่น้อง “ไปกันเถอะ พาข้าไปพบจักรพรรดิของพวกเจ้า”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินตกลง หนานเหยาก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง นางหันไปมองหนานลัวทันที “เสด็จพี่แปด ไปกันเถอะ”
หนานลัวพยักหน้ารับคำ หลังจากเตรียมรถม้าแล้ว ทั้งสามก็เข้าไปในรถม้า
บนรถม้า หนานเหยาถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า “เสด็จพี่แปด แล้วพี่สามผู้นั้นเล่า? เขายังอยู่หรือไม่?”
“พี่สามนั้น หลังจากไม่ได้เป็นจักรพรรดิแล้ว เขาก็ไปที่สุสานหลวงและไม่ปรากฏตัวอีกเลย” หนานลัวเอ่ยตอบ ส่วนหนานเหยานั้นก็เอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า “โอ้ เช่นนั้นจักรพรรดิองค์ปัจจุบันเป็นหลานชายลำดับที่เท่าใดของเสด็จพี่สามงั้นหรือ?”
“เป็นหลานชายคนที่สามของลูกชายคนที่สองของเขา หนานฉีเทียน”
หนานเหยายิ้ม “ถ้าอย่างนั้นเมื่อเขาเห็นข้า เขาต้องเรียกข้าว่าย่าเล็กใช่หรือไม่?”
“แน่นอน” หนานลัวพูดด้วยรอยยิ้ม ทว่าหนานเหยากลับพึมพำกับตนเอง “คงจะดีถ้าหากเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ยังอยู่”
หนานลัวไม่ได้เอ่ยอันใด แต่สีหน้าของเขาพลันมืดมน
ลู่เฉินซึ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้สนใจความสัมพันธ์ของราชวงศ์ เขาปล่อยให้ทั้งสองพูดคุยกันไป ส่วนตนนั้นเพียงหลับตาลง แต่แล้วจู่ ๆ หนานเหยาก็หันมามองลู่เฉินอย่างสงสัย “ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านถึงตกลงอย่างง่ายดายนัก”
“เพราะข้าสนใจสุสานราชวงศ์หนานโยว” ลู่เฉินตอบ
“สุสานราชวงศ์หนานโยว?” หนานเหยาทำหน้างงงวย แต่หนานลั
