นให้เป็นผู้นำนิกายรุ่นถัดไป
เมื่อเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ลู่เฉินจึงจ้องมองไปยังฉินเทียนเลี่ยแล้วถามต่อไปว่า “พวกเจ้าต้องคุ้มครองที่นี่อีกนานแค่ไหน? และเปลี่ยนกะกันเช่นไร?”
“เจ้าสำนักรุ่นก่อนและผู้อาวุโสสูงสุดจะต้องเฝ้าคุ้มครองอยู่ที่นี่จนตาย!” ฉินเทียนเลี่ยตอบ
“รู้หรือไม่ว่าผู้ใดผนึกศาสตราวุธวิถีมารไว้ที่นี่?”
“ไม่รู้!”
ลู่เฉินพลันจมอยู่ในความคิด ทว่าขณะนั้นเอง ริมฝีปากของฉินเทียนเลี่ยกลับมีฟองสีขาวไหลออกมา
ทุกคนที่เห็นภาพนั้นต่างรู้สึกหวาดกลัวยิ่งนัก อีกทั้งยังแปลกใจว่าเกิดเหตุใดขึ้น ส่วนลู่เฉินรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางสิ่งผิดปกติจึงรีบตรวจสอบฉินเทียนเลี่ยทันที ก่อนจะพบว่าที่จิตวิญญาณของอีกฝ่ายมีอักขระยันต์อยู่ และอักขระยันต์นี้กำลังกลืนกินจิตวิญญาณของฉินเทียนเลี่ย
ลู่เฉินเตรียมที่จะทำลายอักขระยันต์นี้ ทว่ามันกลับสายเกินไป เพราะขณะนี้จิตวิญญาณของฉินเทียนเลี่ยได้สลายลงไปแล้ว จนสุดท้ายอีกฝ่ายก็ปราศจากลมหายใจ
ผู้คนในบริเวณนั้นต่างก็คิดว่าลู่เฉินเป็นคนฆ่า ดังนั้นจึงมองลู่เฉินด้วยแววตาประหลาดใจ
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ เขาเริ่มตรวจสอบอักขระยันต์นั้นก่อนจะพึมพำออกมาว่า “ดูเหมือนว่าสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์นี้ยังแอบซ่อนความลับไว้อีกไม่น้อย”
ลู่เฉินจึงหันไปถามคนเหล่านั้นต่อไปว่า “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“เจ้า… เจ้าเป็นผู้ฆ่าเขาไม่ใช่หรือ?” หยางเป่ยเหรินถามออกมาด้วยความตื่นกลัว ขณะที่คนอื่น ๆ ต
