บทที่ 224 เคล็ดวิชาของเจ้า ไม่มีผลต่อข้า!
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินกำลังจะประลองกับตน จูเก๋อเทียนก็หัวเราะเยาะทันที “เจ้าช่างบ้าดีเดือดจริง ๆ”
“เข้ามาเลย อย่าพูดพล่ามไร้สาระให้เสียเวลา” ลู่เฉินยิ้ม
“เอาล่ะ มาดูกันว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร!”
หลังจากเอ่ยจบ จูเก๋อเทียนก็โบกพัดในมือ ส่งแสงสีทองสว่างวาบจากรัดเกล้าสีทองคำ ก่อนที่เส้นแสงเหล่านั้นจะลอยมา และต่างก็หมายจะรัดพันร่างของลู่เฉิน!
ฝูงชนที่รายล้อมอยู่ต่างสงสัยว่าจะเกิดอันใดขึ้นกับลู่เฉิน
ศิษย์บางคนยังคงรู้สึกว่าลู่เฉินจะต้องแพ้อนาถแน่ และบางคนถึงกับพึมพำว่า “ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ไหวหากไม่มีค่ายกล”
“ใช่ แม้แต่หนีก็ยังหนีไม่พ้นด้วยซ้ำ”
…
พวกซือตู๋เทียนและลวี่ซ่างเพียวล้วนตกใจ ทว่าจูเก๋อเทียนกลับมองไปที่ฝูงชนอย่างพึงพอใจ “ทุกท่าน เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเขาก็เป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานที่อ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น! ดูสิว่าตลอดมานี้พวกเจ้าหวาดกลัวกันไปเองมากขนาดไหน!”
ทุกคนต่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
แต่ลู่เฉินกลับมองจูเก๋อเทียนด้วยรอยยิ้ม “อ่อนแอ? เจ้ากำลังพูดถึงใคร?”
“ก็พูดถึงเจ้านั่นแหละ!” จูเก๋อเทียนกล่าวอย่างภาคภูมิใจ ทว่าลู่เฉินพลันแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ดูให้ดีเสียล่ะ!”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
ทุกคนต่างสงสัยว่าลู่เฉินกำลังจะทำอันใด
ทันใดนั้น รัดเกล้าสีทองก็พลันหายไปทีละอัน ทำให้จูเก๋อเทียนเบิกตากว้าง “เกิดอันใดขึ้น?”
“เคล
