บทที่ 218 อยากมาก็มา อยากไปก็ไปงั้นหรือ?
ผู้คนจากสำนักเหล่านี้มองหน้ากันไปมา ขณะที่ลู่เฉินซึ่งนั่งอยู่ที่นั่นอย่างสบาย ๆ พลันยิ้มแล้วกล่าวว่า “สำนักอื่น ๆ ไม่ได้มาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า ทำไมพวกเขาต้องฟังเจ้าด้วย?”
นี่เป็นความจริง เพราะท้ายที่สุดแล้ว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงสถานที่ที่ทุกคนใฝ่ฝัน ไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับบ่าว
ด้วยเหตุนี้ ศิษย์จากแต่ละสำนักจึงฟังเฉพาะผู้นำของสำนักตนเองเท่านั้น
สิ่งนี้ทำให้กู่ทงโมโหอย่างมาก ขณะที่เยว่เซียวขู่ว่า “พวกเจ้า… หรือว่าพวกเจ้าอยากถูกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ฆ่าล้างสำนักงั้นหรือ?”
ถูกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ฆ่าล้างสำนัก?
สีหน้าของศิษย์และตัวแทนผู้นำแต่ละสำนักมีความกังวลเล็กน้อย เพราะอย่างเสีย พวกเขาก็ไม่ใช่เจ้าสำนักจริง ๆ จึงไม่อาจตัดสินใจในสิ่งที่จะสร้างผลร้ายขนาดนั้นได้ ดังนั้นพวกเขาจึงพากันมองไปทางลู่เฉิน เพราะอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอันใดหรือไม่
เมื่อกู่ทงเห็นว่าทุกคนดูเหมือนจะกลัวลู่เฉิน เขาจึงพูดขึ้นว่า “เขาตัวคนเดียว ไยพวกเจ้าจึงต้องกลัวนักหนา?”
คนเหล่านั้นไม่พูด แต่ลู่เฉินหัวเราะพลางตอบไปว่า “ในแดนทักษิณาแห่งนี้ มีดินแดนศักดิ์สิทธิ์มากกว่าหนึ่งแห่ง”
กู่ทงเบิกตากว้าง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“สำนักเก้าสุขสงบก็สามารถสร้างตัวเองเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้ทุกคนลี้ภัยได้” ลู่เฉินยืนหัวเราะอยู่ที่นั่น ส่วนกู่ทงนั้นเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็หัวเรา
