อยขึ้นไปในอากาศทีละก้อน เสียงสายฟ้าและฟ้าผ่าพลันดังกึกก้องไปทั่วสารทิศ
ทุกคนเริ่มหวาดกลัวและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ลู่เฉินตะโกนบอกศิษย์สำนักอื่นว่า “ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็อย่าขยับ เพราะพวกเจ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้!”
หลังจากนั้น ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกผู้คน ลู่เฉินก็ค่อย ๆ เดินออกจากค่ายกลของสำนักเก้าสุขสงบ
“เขาออกมาแล้ว!” มีคนอุทาน ส่วนเยว่เซียวก็รู้สึกยินดีอย่างมาก รีบหันมองไปทางกู่ทง เป็นจังหวะเดียวกับที่กู่ทงสั่งคนของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์และวังเหมันต์สงัดทันทีว่า “ทุกคนบุกไปพร้อมกัน!”
คนเหล่านั้นเตรียมตัวพร้อมลงมือ
แต่สิ่งถัดจากนั้นก็ทำให้พวกเขาต้องตกใจ เพราะเมื่อลู่เฉินกางมือออก เสียงฟ้าร้องกึกก้องและเส้นสายอัสนีพลันผ่าลงมาตามการขยับมือของชายหนุ่ม และเมื่อมือขวาของลู่เฉินขยับ สายฟ้าก็ได้ฟาดลงมาที่ศิษย์ขั้นก่อกำเนิดของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ ทำให้คนเหล่านั้นกรีดร้องออกมาสุดเสียง!!
จากนั้นทุกคนก็ได้เห็นร่างที่ดำเป็นตอตะโก
ฉากนี้ทำให้ทุกคนหวาดกลัว โดยเฉพาะผู้คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์และวังเหมันต์สงัดที่พากันถอยไปทีละก้าวด้วยความตกใจ
กู่ทงพลันร้อนใจขึ้นมา “กลับมาหาข้า!”
เยว่เซียวตะโกนลั่น “ออกไปจากที่นี่!”
บางคนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์เอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ พวก… พวกข้ายังไม่อยากตาย!”
มีคนพูดขึ้นอีกว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ พวกเรายอมแพ้กันเถิด”
ผู้คนในสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์คิดย
