บทที่ 217 นี่แหละที่เรียกว่าแกว่งเท้าหาเสี้ยน!
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจยิ่งกว่าก็คือ ลู่เฉินกลับยืนยิ้มอยู่เฉย ๆ ทั้งยังกล่าวว่า “คนที่ต้องหนี… คือพวกเขาต่างหาก!”
สตรีภายใต้ชุดคลุมสีดำตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “พวกเขามีมากขนาดนั้น เจ้า…”
“เจ้าคือเจ้าสำนักมารราตรีใช่หรือไม่?” ลู่เฉินทราบอยู่ก่อนแล้วว่าคนที่มาก่อกวนคือหลันหยา ดังนั้นเขาจึงมองไปที่สตรีนางนั้นด้วยรอยยิ้ม ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมรับมันอย่างง่ายดาย “ถูกต้อง”
“ถ้าเจ้ามีเวลาว่างนัก เจ้าก็จงใช้เวลาที่มีไปหาคนคนนั้นน่าจะดีกว่า”
เมื่อลู่เฉินเอ่ยจบ ผู้คนนับไม่ถ้วนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์และดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็พลันปรากฏตัวขึ้นในบริเวณใกล้เคียง
เห็นเพียงกู่ทงจ้องมองไปยังสตรีที่อยู่ข้างหน้าเขาแล้วถามว่า “เจ้าเป็นใคร?!”
หญิงสาวผู้นั้นจึงตอบออกไปตามตรง “เจ้าสำนักมารราตรี มู่หรงหยิง!”
ทุกคนตกใจเมื่อได้ยินประโยคนี้ แต่กู่ทงกลับหัวเราะเยาะ “สำนักมารราตรี พวกเจ้าอยากที่จะตายมากนักหรือ?”
ทว่ามู่หรงหยิงกลับกล่าวอย่างไม่เกรงกลัว “ในเมื่อข้ากล้ามาก็ย่อมไร้ความหวาดกลัว”
“ไร้สาระ!” หลังจากกู่ทงเอ่ยจบ เขาก็กำลังจะหาคนมาลงมือ
ขณะเดียวกันลู่เฉินก็ได้หันไปเตือนมู่หรงหยิงว่า “เจ้า…อย่าทำสุ่มสี่สุ่มห้าจะดีกว่า มิฉะนั้นจะพลอยได้รับบาดเจ็บไปด้วย”
มู่หรงหยิงกล่าวอย่างขึงขังทันทีว่า “แต่หากข้าไม่ช่วย เจ้ายังมีหวังจะรอดไปได้หรือ?”
“แค่พวกเขาน่ะหรือ?!” ลู่เฉินหัวเราะ
