บทที่ 215 บนร่างของผู้รับผิดชอบสำนักเหล่านี้ แต่ละคนต่างมีอักขระยันต์หุ่นเชิดฝังอยู่
ขณะที่หัวเหล่าซานกำลังพึงพอใจอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาด้านหลัง
หัวเหล่าซานคือผู้ฝึกตนขั้นก่อกำเนิด เขาสามารถสัมผัสความผิดปกตินี้ได้ทันที จึงหมุนตัวไปถามว่า “ผู้ใด!”
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินที่สวมหน้ากากพลันยืนอยู่ตรงนั้น “เจ้าคิดว่าผู้ใดล่ะ?”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคย หัวเหล่าซานจึงระเบิดโทสะออกมา “เจ้า!”
“เช่นไรหรือ? ตื่นเต้นขนาดนี้เชียว?”
“ครั้งที่แล้วที่ยอดเขาเต๋าเมฆา เจ้าทำให้ข้าบาดเจ็บหนัก!” เมื่อหัวเหล่าซานคิดถึงเรื่องในครั้งนั้น เจ้าตัวก็บันดาลโทสะขึ้นมา
เมื่อลู่เฉินสำรวจมองอีกฝ่าย ชายหนุ่มก็พบว่าบนร่างกายของคนผู้นี้ ต่างก็เต็มไปด้วยบาดแผลจากไฟไหม้หลายจุด
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้น ณ ลานเต๋าเมฆาในตอนนั้น ทำให้อีกฝ่ายลำบากไม่น้อย และยังทำให้ขั้นพลังถอยลงเหลือเพียงขั้นก่อกำเนิดระดับกลาง
แต่หัวเหล่าซานผู้นี้คิดว่าตนไม่จำเป็นต้องพึ่งค่ายกล เพียงใช้ขั้นพลังยุทธ์ของตนเองก็สามารถปราบลู่เฉินได้ ดังนั้นเขาจึงใช้ลูกไฟพันรอบลู่เฉิน ไม่เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มได้ตั้งตัวหรือหลบหนีแม้แต่น้อย
แต่ลู่เฉินกลับเผยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่าลูกไฟพวกนี้ทำร้ายข้าได้งั้นหรือ?”
“แน่นอน!” หัวเหล่าซานพูดด้วยความหยิ่งผยอง
“แต่ข้าคิดว่า… มันไร้ประโยชน์!” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังหัวเหล่าซาน ซึ่งแน่นอนว่าห
