ั้นจึงใช้ ‘เคล็ดหลบหนีหมื่นลี้’ หายตัวไปจากที่นี่
ขณะนั้นเอง ผู้คนภายในกระโจมอื่นต่างก็สัมผัสได้ว่ามีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น ดังนั้นจึงลงมือเคลื่อนไหว พุ่งตรงมายังกระโจมพักแรมต้องสงสัย ทว่าเมื่อพบว่าภายในว่างเปล่า มันก็ทำให้ทำให้คนของพรรคเมฆาเพลิงเหล่านั้นพากันแสดงสีหน้างุนงง
ขณะนั้นเอง ลู่เฉินได้มาถึงสถานที่อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง จากนั้นจึงแทรกจิตวิญญาณเข้าไปในประตูไร้สิ่งสรรพบานนั้น และเมื่อพบกับหัวเหล่าซาน ชายหนุ่มก็พลันพูดว่า “เป็นเช่นไร ที่นี่สบายหรือไม่?”
ทางฝั่งหัวเหล่าซาน ขณะนี้เจ้าตัวกำลังถูกโครงกระดูกที่อยู่ภายในนั้นทำให้หวาดกลัวอยู่นาน แต่เมื่อมองเห็น ‘ร่าง’ ของลู่เฉิน เขาก็พลันเบิกตากว้างอย่างตกใจ “เจ้า… เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานชัด ๆ เหตุใดจึงสามารถแทรกจิตวิญญาณเข้ามาได้? แล้วเหตุใดจิตวิญญาณของเจ้าจึงสามารถคง ‘ร่าง’ ไว้ได้?”
“นี่เป็นแค่เรื่องเล็ก ไม่ได้น่าสนใจอะไร”
“นี่… นี่มันเรื่องเล็กที่ไหนกัน!”
“แล้วเช่นไร? เริ่มจะตื่นเต้นแล้วหรือ?” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย
การกระทำเช่นนี้ทำให้หัวเหล่าซานหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะแต่ละอย่างที่ลู่เฉินใช้หรือแสดงออก มันก็ล้วนแล้วแต่ดูแปลกประหลาดยากที่จะเข้าใจ รวมถึงไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย! ดังนั้นหัวเหล่าซานจึงตะโกนออกมาว่า “เช่นนั้น ข้า… ข้าสามารถยอมจำนนได้หรือไม่?”
“ยอมจำนน?”
“ใช่ ขอเพียงแค่เจ้าไม่ฆ่าข้า ข้า… ข้าจะน
