บทที่ 207 มารเหี้ยมโหดตนนี้มีภูมิหลัง ค่อนข้างดื้อรั้นและยังซื่อสัตย์มาก!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสสวีก็รู้สึกประหลาดใจ “อันใดนะ? เขาสนใจมารเหี้ยมโหดนั่น?”
“ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าใครเป็นคนสร้างสุสานโบราณนั้นด้วย” เสียงในความมืดอธิบาย ทำให้ผู้อาวุโสสวีตกตะลึง “มัน… มันจะเป็นไปได้อย่างไร?”
“ข้าแค่เดา” หลังจากพูดจบ เขาก็ขอให้ผู้อาวุโสสวีรออยู่ที่นี่
แต่ผู้อาวุโสสวีพลันถามแปลก ๆ ว่า “แล้วถ้าเขาตายข้างในล่ะ?”
“รอก่อนเถิด”
ผู้อาวุโสสวีที่ไม่มีทางเลือกอื่นจึงได้แต่รอต่อไป
…
ประมาณหนึ่งก้านธูป หลังจากที่ลู่เฉินเข้าไปในป่าหินดำแล้ว เขาก็พบร่องรอยของกลิ่นอายบางอย่าง และกลิ่นอายนี้บางครั้งก็แข็งแกร่ง บางครั้งก็อ่อนแอ ซึ่งดูแล้วแปลกประหลาดยิ่งนัก
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น และยังคงเดินตรงไปตามร่องรอยของกลิ่นอายนั้นต่อไป
ทว่าเมื่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง…
ตูม!
‘ก้อน’ สีดำพลันกระแทกหน้าลู่เฉิน จากนั้นมันก็ลุกขึ้นยืน ปรากฏร่างสูงใหญ่ราวกับคนสามคนรวมกัน และแม้ภายนอกมันจะดูเหมือนลิง แต่กลับมีเขาสีทองงอกอยู่!
ไม่เพียงแค่นั้น จมูกของมันยังดูคล้ายกับจมูกวัวอีกด้วย
ทันทีที่อีกฝ่ายปรากฏตัว รูจมูกก็พลันพ่นไอร้อนออกมา ดูท่าทางโกรธจัดยิ่งนัก ก่อนจะเปิดปากพูดภาษาสัตว์อสูรว่า “เจ้ามนุษย์ เหตุใดพวกเจ้าถึงชอบรนหาที่ตายนัก?”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ยิ้มและตอบเป็นภาษาสัตว์อสูรว่า “เจ้าคือผู้ท
