บทที่ 200 เนื้อกายถูกทำลาย หลงเหลือเพียงวิญญาณ!
พื้นดินรอบ ๆ เริ่มแตกร้าว และรากต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใต้พื้นดินก็ค่อย ๆ ‘โผล่’ ออกมา
เพียงไม่นาน รากต้นไม้เหล่านี้ก็ก่อตัวเป็นตาข่ายล้อมรอบลู่เฉินไว้ จากนั้นก็ค่อย ๆ บีบรัดจนแน่น
“ไปตายซะเถอะ!” ตู๋เหล่าลิ่วตะโกนขึ้นมา
ว่าแล้วรากต้นไม้ก็รัดแน่นขึ้นมาทันทีจนกลายเป็นลูกกลมขนาดใหญ่ และภายในรากต้นไม้นี้ ปกติแล้วแม้แต่เมล็ดข้าวเล็ก ๆ ก็อย่าหวังเลยว่าจะรอดจากแรงบีบอัดนี้ไปได้!
ทว่าสิ่งที่ทำให้ตู๋เหล่าลิ่วแปลกใจก็คือ ลู่เฉินไม่ได้กรีดร้องใด ๆ ออกมา และกระทั่งไม่มีหยดเลือดไหลออกมาจากภายในรากต้นไม้นี้แม้แต่น้อย
“แปลกประหลาดเกินไปแล้ว” ตู๋เหล่าลิ่วยังคงไม่เข้าใจ
แต่ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับกำลังยืนยิ้มประหลาดอยู่ด้านหลังต้นไม้ใหญ่นั้นและกล่าวว่า “เจ้ากำลังมองหาข้าอยู่หรือไม่?”
ตู๋เหล่าลิ่วตกตะลึงขึ้นมา ต้นไม้ใหญ่หมุนตัวทันที ก่อนจะได้เห็นลู่เฉินที่ยืนอยู่ไม่ไกล “เจ้า… เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้?!”
“แม้แต่ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เจ้าก็ยังไม่รู้ แล้วยังคิดจะจัดการข้าอยู่หรือ?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
ตู๋เหล่าลิ่วเริ่มกังวลใจ “เจ้า… เจ้ารอก่อนเถอะ!”
เห็นเพียงต้นไม้นี้กลับกลายร่างเป็นเยว่เซียว จากนั้นก็บินขึ้นท้องฟ้าไป
แต่ภายนอกนั้นมีค่ายกลปกคลุมอยู่ ตู๋เหล่าลิ่วจึงทำได้เพียงควบคุมร่างของเยว่เซียวเพื่อหลบสายฟ้าบนนภา
บูม! บูม! บูม!
เมื่อเริ่มแรกนั้น ตู๋เหล่าลิ่วคิด
