ฉับพลันนั้นจะมีเถาวัลย์ดินผุดขึ้นมารัดพันร่างของเยว่เซียว ทำให้ตู๋เหล่าลิ่วเกิดโทสะจนตะโกนก้องออกมา “เจ้า!!”
“เมื่อไม่มีแมลงพิษ ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะมีพลังมากเท่าใดกันเชียว?” ลู่เฉินยิ้มเจ้าเล่ห์
ตู๋เหล่าลิ่วที่ไม่อาจขยับกายได้จึงได้แต่ข่มขู่ “พ่อหนุ่ม หากเจ้าไม่อยากตายก็จงเก็บเถาวัลย์พวกนั้นกลับไปเสีย มิเช่นนั้น… ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น!”
“ว่าอย่างไรนะ? ยังมีวิธีอื่นอีกหรือ?”
“ไร้สาระ!” ตู๋เหล่าลิ่วตะโกนก้อง
ทว่าลู่เฉินกลับอยากรู้ขึ้นมาเสียแล้ว “มาเถิด ให้ข้าชื่นชมเสียหน่อยว่าเจ้ายังสามารถใช้ทักษะใดได้อีก!”
ตู๋เหล่าลิ่วคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะมีความกล้าถึงเพียงนี้ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายร้องขอ เขาก็ยินดีจะประทานให้! “ดี ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าก็จะช่วยเจ้าเอง!”
เพียงไม่นาน บนร่างของเยว่เซียวก็ปรากฏแสงสว่างสีเขียวออกมา และแสงสว่างสีเขียวนี้ก็กลายเป็นรากต้นไม้สีเขียวที่แย่งกันชอนไชฝังลงสู่พื้นดิน
และเมื่อรากนั้นขยายใหญ่ขึ้น เถาวัลย์สีดำที่เข้ารัดพันร่างของเยว่เซียวไว้ก็ค่อย ๆ ขาดสะบั้นลงทีละเส้น
ไม่เพียงเท่านั้น รากพวกนั้นยังก่อตัวเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง!
เมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ก่อตัวขึ้น ลู่เฉินก็พลันเผยยิ้มออกมา “เคล็ดพฤกษาแลแมลงนี้ ช่างน่าสนใจเสียจริง!”
“เจ้ายังกล้ายิ้มอีกหรือ?” ตู๋เหล่าลิ่วเอ่ยถามด้วยความสงสัยผ่านร่างของเยว่เซียว แต่ลู่เฉินกลับหัวเราะออกมา “คนกลายเป็นต้น
