ิบตา
แต่ชายในชุดคลุมสีฟ้ากลับหัวเราะออกมา “ถึงแม้เจ้าจะกักขังพวกเขาไว้ ข้าก็สามารถบงการให้พวกมันต่อต้านโดยไม่คำนึงถึงชีวิตตนเองได้ ดังนั้นฝันไปเถอะที่จะหยุดข้าได้!”
หลังจากพูดจบ ทั้งสองคนนั้นก็พลันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และถึงแม้พวกเขาจะมีเลือดไหลอาบทั่วร่าง ทว่าตัวคนกลับยังคงต่อต้านอย่างไม่กลัวตาย
ส่วนคนอื่น ๆ นั้นต่างก็เตรียมพร้อมที่จะใช้เคล็ดวิชาเพื่อโจมตีไปยังลู่เฉิน แต่เถาวัลย์นับไม่ถ้วนของชายหนุ่มกลับผุดพรายออกมาเพิ่ม และเข้าตรึงคนเหล่านั้นไว้อย่างแน่นหนา
“เจ้าควรรู้ไว้ว่าตราบใดที่คนพวกนี้ยังไม่ตื่น พวกเขาก็จะฟังเพียงคำของข้า แม้ข้าจะบอกให้ไปตายหรือระเบิดตันเถียน คนพวกนั้นก็จะทำโดยไม่อิดออด!”
ระเบิดตันเถียน? สิ่งนี้ลู่เฉินไม่ต้องการ เพราะสองคนนั้นต้องยอมแพ้เขาเท่านั้น เขาจึงจะสามารถสร้างชั้นรากฐานได้!!
ว่าแล้วชายหนุ่มก็พลันเผยยิ้มประหลาด ก่อนที่เถาวัลย์เหล่านั้นจะมีหนามแหลมยาวงอกออกมาและทิ่มแทงเข้าไปในร่างกายของคนพวกนั้น ทำให้พวกเขาไม่สามารถโคจรพลังปราณภายในร่างกายได้
นี่จึงทำให้ชายในชุดคลุมสีฟ้าตกตะลึงขึ้นมา “เจ้าทำอะไรกับพวกเขา?”
“เจ้ามีเคล็ดวิชามารบงการของเจ้า ข้าก็มีเคล็ดวิชาการควบคุมของข้า!” ลู่เฉินยิ้ม ส่วนชายผู้นั้นก็รู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก จนกระทั่งลู่เฉินเดินไปตรงหน้าคนทั้งสองและยื่นมือออกไป
…ชายหนุ่มใช้นิ้วแตะบนหน้าผากของคนทั้งสอง
“เจ้าจะทำสิ่งใด?” ชายในชุดคลุมสีฟ้าเอ่
