บทที่ 193 แผ่นหินที่ทำให้คนคุ้มคลั่ง
จิ่วโหยวกลัวว่าปิงหลิวหลีจะถามในสิ่งที่ไม่ควร ดังนั้นเขาจึงรีบเตือนว่า “อย่าถามเรื่องของเขาเข้าใจหรือไม่?”
เมื่อรู้ว่าตนเองพูดมากเกินไป ปิงหลิวหลีก็รีบขอโทษ “ข้าจะไม่ถามอันใดอีกแล้ว!”
“เจ้ารู้แค่ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา และเจ้าต้องเชื่อฟังเขาทุกอย่าง! เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว” จิ่วโหยวกำชับ
“เจ้าค่ะ ท่านบรรพชน!”
หลังจากเห็นว่าลู่เฉินดูยุ่งตลอดเวลา ปิงหลิวหลีก็มีท่าทีฉงน “ท่านบรรพชน นั่นเขากำลังทำอันใดอยู่หรือ?”
“สร้างค่ายกลเหมันต์เยือกแข็ง น่าจะเพื่อการฝึกฝนของเจ้า”
“ค่ายกลเหมันต์เยือกแข็ง?” ปิงหลิวหลีผู้นี้พลันสงสัย ดังนั้นจิ่วโหยวจึงอธิบายว่า “ตอนนั้นข้าตกตะลึงมากเมื่อเห็นค่ายกลนี้ แต่ค่ายกลนี้ก็นับเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการฝึกฝนของเจ้า!”
“แล้วหากอยู่ในค่ายกลนี้ ข้าต้องใช่เวลาเท่าใดถึงจะทะลวงระดับขั้นได้?”
จิ่วโหยวมีท่าทีลังเล “อย่างเร็วก็ไม่ถึงหนึ่งปี อย่างช้าก็สองสามปี!”
“เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?” ใบหน้าของปิงหลิวหลีเปลี่ยนสีไปอย่างมาก
“สำหรับเขา มันค่อนข้างช้า”
“นี่…” เนื่องจากปิงหลิวหลีรู้ฐานะของลู่เฉิน นางจึงไม่สงสัยในความสามารถของลู่เฉินอีกต่อไป เพียงรู้สึกว่าอีกฝ่ายทรงพลังเกินไป!
จิ่วโหยวพูดอย่างปลงอนิจจังว่า “โชคดีที่มีเขาอยู่ ไม่เช่นนั้นสำนักเก้าสุขสงบของข้าคงจะล่มสลายแล้วจริง ๆ”
ปิงหลิวหลีพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นพวกเขาก็คุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ
