ยกลเหมันต์เยือกแข็งที่ได้รับการปรับแต่งจากข้า มันจะไม่เจ็บปวดเหมือนเมื่อก่อน” ลู่เฉินหัวเราะ ส่วนจิ่วโหยวก็จำได้ทันทีเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ “ตอนแรกเจ้าขอให้ข้าลอง แต่ข้าลงเอยด้วยการค้างอยู่ในนั้น และพอออกมาได้ ผิวหนังก็ลอกออกมาทั้งตัว”
ลู่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม “โอ้? เจ็บปวดขนาดนั้นเลยหรือ?”
จิ่วโย่วพูดอย่างอาย ๆ ว่า “ถึงมันจะเจ็บปวด แต่ก็มีความสุข โดยเฉพาะตอนที่ทะลุระดับได้!”
ลู่เฉินยิ้มและพูดว่า “ข้าต้องออกไปข้างนอกสักพัก ส่วนนาง เจ้าก็ดูแลนางเองเถิด”
“ข้าได้ยินมาว่าอีกแค่หนึ่งเดือน…” จิ่วโหยวพลันนึกถึงบางสิ่งได้และเริ่มสงสัย ในขณะที่ลู่เฉินกล่าวปลอบโยนเสียก่อนว่า “วางใจ ข้าจะกลับมาในหนึ่งเดือนและจัดการพวกเขาแน่นอน”
“ก็ได้ เจ้าไปเถิด”
ลู่เฉินจึงออกไปจากที่นี่ ส่วนจิ่วโหยวก็มองไปยังค่ายกลสีฟ้าที่กะพริบวิบวับแล้วพึมพำว่า “มันแตกต่างไปจริง ๆ”
…
ยามนี้หลี่ว์ซือซึ่งอยู่นอกถ้ำไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นข้างใน แต่เขาก็ยังคงรออย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งลู่เฉินออกมา
หลี่ว์ซือถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าสำนักปิงเล่า?”
“นางกำลังกักตัวฝึกฝน”
หลังจากเห็นทุกคนกักตัวฝึกฝน หลี่ว์ซือก็พูดอย่างอาย ๆ ว่า “เอ่อ เจ้าบอกว่ามีสถานที่ซึ่งเหมาะกับข้า?”
“อืม แต่ก่อนออกจากที่นี่ ข้าต้องจัดการเรื่องในสำนักเก้าสุขสงบก่อน” หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็พาหลี่ว์ซือไปหาไป๋อู่จินและคนอื่น ๆ จากนั้นก็ออกคำสั่งแล้วถึงได้ไปหาผู้เฒ่าเหยา
ยาม
