า “ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าเขาได้แผ่นหินมาจากไหน เขาบอกว่าสามารถศึกษาทักษะทางการแพทย์ที่ทรงพลังจากมันได้ ดังนั้นเขาจึงศึกษามันเป็นเวลานาน ทว่าในที่สุดเขาก็กลายเป็นบ้า ราวกับคนที่ถูกธาตุไฟเข้าแทรกอย่างไรอย่างนั้น”
“แผ่นหินนี้…” ลู่เฉินกำลังจะดู แต่ผู้เฒ่าเหยาซึ่งมีใบหน้าซีดเซียวกลับเอ่ยด้วยความตกใจว่า “อย่าแตะต้อง! มีบางอย่างผิดปกติกับแผ่นหินนี้”
ทว่าลู่เฉินกลับคิดอีกแบบ …ว่าแล้วแผ่นหินนั้นก็ถูกยกลอยออกจากมือของฉินหลิน ทำให้ดวงตาแดงก่ำของฉินหลินเบิกกว้าง ตัวคนรีบกระโจนเข้ามาหมายจะชิงแผ่นหินนี้กลับไป
ผู้เฒ่าเหยาตกตะลึง แต่ลู่เฉินกลับหยิบเข็มเงินออกมาและโจมตีไปที่หน้าผากของฉินหลิน ทำให้ดวงตาของฉินหลินว่างเปล่าทันที ก่อนที่ร่างของเขาจะสั่นเทาอยู่ครู่หนึ่งและสงบนิ่งไป
ผู้เฒ่าเหยารีบสัมผัสร่างของฉินหลินทันที “เขา…”
“ไม่เป็นไร แค่หมดสติไปเท่านั้น” ลู่เฉินกล่าว
หลังจากที่ผู้เฒ่าเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้ว อีกฝ่ายก็มองไปยังแผ่นหินสีดำซึ่งลอยค้างอยู่ “สิ่งนี้ชั่วร้ายจริง ๆ”
“ขอข้าดูก่อนว่ามันคืออันใด” หลังจากเอ่ยจบ ลู่เฉินก็ใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อสำรวจแผ่นหิน
แผ่นหินนี้ดูเหมือนจะไม่มีอันใด แต่กลับแฝงไว้ด้วยไอมารที่ทรงพลัง! ทว่าชายหนุ่มไม่กังวลแม้แต่น้อย เขายื่นมือออกไปคว้าแผ่นหิน ทำให้ผู้เฒ่าเหยาที่เห็นดังนั้นถึงกับหน้าซีดเผือด ทว่าเมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่เป็นอันใด ชายชราก็ตกตะลึง
“
