บทที่ 187 ไม่ใช่ข้าที่ทำตัวร้ายกาจ แต่พวกเจ้ามาตอแยข้าเอง!
ยิ้มงั้นหรือ?
ทุกคนไม่รู้ว่าลู่เฉินเอาความกล้าขนาดนี้มาจากที่ใด ถึงได้ยังยิ้มออกมายามเผชิญหน้ากับสำนักต่าง ๆ และยังมียอดฝีมืออีกจำนวนมากมายเช่นนี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเยว่เซียวที่เอ่ยเย้ยหยันว่า “ไอ้หนุ่ม ความตายมาเยือนแล้ว ยังกล้าที่จะยโสโอหังเช่นนี้อีกหรือ?”
ทว่าลู่เฉินกลับแสยะยิ้ม “ถ้าเจ้าไม่อยากตายที่นี่ ทางที่ดีอย่าลงมือ มิฉะนั้นหากเจ้าตายขึ้นมา ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน!”
บ้า บ้ามาก!
แต่ทุกคนไม่ได้จริงจังกับคำพูดนั้น เพราะหลายคนในกลุ่มคนเหล่านี้อยู่ขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อม และหากมองดูด้วยสายตาก็จะพบว่ามีปรมาจารย์ขั้นก่อกำเนิดอย่างน้อยหลายร้อยคน!
ไม่ว่าลู่เฉินจะแข็งแกร่งเพียงใดก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะพวกเขาทั้งหมด ดังนั้นคนเหล่านี้จึงพากันหัวเราะเยาะออกมา
แม้แต่กู่ทงก็ยังเย้ยหยัน “ไอ้หนุ่ม ข้ายอมรับว่าเจ้าทำได้ดีมากในช่วงสองสามวันมานี้ แต่ถ้าเจ้ายังกล้าทำตัวเช่นนี้ต่อหน้าปรมาจารย์ขั้นก่อกำเนิดหลายคน เช่นนั้นก็เล่นใหญ่เกินไปหน่อยกระมัง!”
“เล่นใหญ่?” ลู่เฉินยกยิ้ม
“ไม่ใช่หรือ?” กู่ทงหัวเราะ
ลู่เฉินทำท่าคว้ามือ ก่อนที่ธงค่ายกลในมือของกู่ทงพลันลอยออกไปอยู่ในมือของลู่เฉินพอดิบพอดี
ทุกคนถึงกับหน้าถอดสี
ในขณะที่หนานเหยากลับสุขใจ “ท่านอาจารย์ ท่านเก่งกาจยิ่งนัก!”
แววตาของปิงหลิวหลีฉายความซับซ้อน เพราะนางรู้ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อ
