ที่เกิดขึ้น
เขาเห็นเพียงลวี่ซางเพียวเอ่ยถามเยว่เซียวด้วยความสงสัย “ผู้อาวุโสเยว่ ผลการตัดสินในวันพรุ่งนี้จะไม่เปลี่ยนไปใช่หรือไม่?”
เยว่เซียวยิ้ม “เมื่อครู่ หนานกงมู่แจ้งข้ามาว่า ในวันพรุ่งนี้ แดนศักดิ์สิทธิ์จะประกาศรายชื่อสิบอันดับแรก แต่สำนักเก้าสุขสงบนี้ อยู่ในอันดับต่ำที่สุด”
ลวี่ซางเพียวแสร้งทำเป็นตกตะลึง “เพราะเหตุใด?”
“แน่นอนว่าเพราะต้องการทำให้สำนักเก้าสุขสงบอับอาย” เยว่เซียวเผยยิ้มประหลาด แต่ลวี่ซางเพียวยังคงไม่เข้าใจ จึงถามขยายความออกไปว่า “เช่นนั้น คงไม่เอาพวกเขาไปไว้อันดับสุดท้ายแบบไร้เหตุผลหรอกนะ?”
“วางใจเถิด วันพรุ่งนี้ คนของแดนศักดิ์สิทธิ์จะต้องมีเหตุผลที่เหมาะสมเป็นแน่! อย่างไรเสียคนพวกนั้นก็จำต้องยอมรับ!” เยว่เซียวแสยะยิ้ม
ลวี่ซางเพียวขานรับ ก่อนจะถามต่อ “แล้วคำอธิบายคืออันใดหรือ?”
“ข้าก็ไม่อาจรู้ได้ อย่างไรก็ตาม คนของแดนศักดิ์สิทธิ์ย่อมมีแผนอยู่แล้ว” เมื่อเยว่เซียวพูดจบ ตัวคนก็ทอดกายนั่งลงเพื่อรอดูความสนุกที่จะเกิดขึ้น
ทุกสิ่งอย่างที่ลวี่ซางเพียวถามไถ่ ลู่เฉินรับรู้ทั้งหมด ทว่าเขาไม่สนใจใด ๆ เพียงมองไปยังปิงหลิวหลีแล้วเอ่ยว่า “พรุ่งนี้ ทางที่ดีที่สุดคือเตรียมใจให้พร้อม”
ทุกคนต่างแปลกใจในคำพูดของลู่เฉิน
โดยเฉพาะปิงหลิวหลีที่ยังคงสงสัยว่า “ความหมายของเจ้าคือ?”
“ถ้าหากเชื่อใจข้า พรุ่งนี้ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง!”
ปิงหลิวหลีย่อมเชื่อลู่เฉินอยู่แล้ว นางจึงพยักหน้าขานรับ
