ินนำทุกคนออกไป
หนานเหยามองไปยังปิงหลิวหลี “ศิษย์พี่หญิงปิง การได้หนึ่งในสิบอันดับแรกมีประโยชน์เช่นไรหรือ?”
จากการอยู่ด้วยกันมาหลายวัน หนานเหยาจึงนับถือปิงหลิวหลีเป็นศิษย์พี่หญิง แต่ปิงหลิวหลีไม่รู้อายุที่แท้จริงของหนานเหยาและไม่ได้ใส่ใจนัก ดังนั้นนางจึงไม่ได้คัดค้าน
ทว่าการที่สำนักเก้าสุขสงบจะได้รับอันดับหนึ่งนั้น …เป็นสิ่งที่ทั้งชีวิตของนางไม่แม้แต่จะกล้าคิดฝัน!
ดังนั้นปิงหลิวหลีจึงยิ้มพลางเอ่ยออกมาว่า “เพียงแค่ติดในสิบอันดับแรก ต่อไปอีกร้อยปี ทุกปีสามารถส่งคนสิบคนไปฝึกยังแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ ซึ่งนั่นถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากมากนัก!”
“แล้วนอกจากนี้ล่ะ?” หนานเหยาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“สิบอันดับแรกจะได้รับรางวัลจากแดนศักดิ์สิทธิ์ตามลำดับที่แตกต่างกัน และทุก ๆ ปี ทรัพยากรของรางวัลในแต่ละสำนักก็จะได้รับแตกต่างกันไป”
“ทุกปี?”
“ใช่ ทุกปี!” ปิงหลิวหลีดูมีความหวังขึ้นมา แต่หนานเหยาขยิบตาและมองไปยังลู่เฉิน “ท่านอาจารย์ ท่านคิดเช่นไร?”
“รางวัลอันใดก็ไม่สำคัญทั้งนั้น สิ่งสำคัญคือได้รับอันดับหนึ่ง ทำให้คนทั่วทั้งแดนทักษิณาได้รู้ว่าสำนักเก้าสุขสงบไม่ใช่สำนักที่ตกต่ำอีกต่อไป!”
คำพูดดังกล่าว ตัวหนานเหยาเองก็รู้สึกว่ามีเหตุผล “ท่านอาจารย์ ท่านช่างมีทัศนคติที่กว้างไกลเสียจริง!”
ส่วนปิงหลิวหลีที่ซาบซึ้งในตัวลู่เฉินก็ได้เอ่ยว่า “ขอบคุณท่านมาก!”
แต่ในขณะนั้นเอง เยว่เซียวแห่งสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ได้เดินนำค
