” ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ ขณะเอ่ยถาม
หนานเหยาจึงอธิบายว่า “ยี่สิบห้าคนสุดท้ายคือการตัดสินอันดับของสิบสำนักแรก แน่นอนว่าย่อมมีผู้คนมาชมมากมาย”
ลู่เฉินเข้าใจและฉีกยิ้ม “น่าสนใจ”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินเปลี่ยนเรื่อง หนานเหยาก็รีบวกกลับมา “ท่านอาจารย์ บอกข้ามาว่าเกิดอันใดขึ้นกับท่าน”
“ข้าได้พบกับหญิงงามบนภูเขา นั่นนับเป็นหนึ่งในสาเหตุได้หรือไม่?” ลู่เฉินยิ้ม
หนานเหยาจึงซักถามด้วยความสนใจทันทีว่า “ท่านอาจารย์ เล่ามาเลยเจ้าค่ะ”
โจวอวี๋กะพริบตาปริบ ๆ “ผู้อาวุโส อย่าบอกนะว่าท่านมีความรัก?”
ส่วนปิงหลิวหลีและคนอื่น ๆ ต่างเบิกตากว้าง นึกอยากฟังเรื่องราวของลู่เฉินขึ้นมาทันที
