ะลองวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว พรุ่งนี้เช้าดำเนินการแข่งต่อ!”
หลังจากพูดจบ กู่ทงก็หายตัวไปพร้อมกับคนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น
ผู้คนรอบ ๆ สนามประลองเริ่มพูดคุยกันอย่างดุเดือด บางคนก็เบื่อหน่ายจึงลงจากภูเขาก่อน วางแผนที่จะกลับไปที่เมืองแล้วค่อยว่ากันใหม่
“ท่านอาจารย์ แล้วพวกเราล่ะ กลับกันเลยหรือไม่?” หนานเหยาถาม ซึ่งลู่เฉินก็ได้กล่าวว่า “กลับไปกลับมาก็ต้องใช้เวลา นอกจากนี้ ที่นี่ค่อนข้างปลอดภัย พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่เถิด”
“ท่านอาจารย์ แล้วท่านจะไปไหนเล่า?” เมื่อเห็นลู่เฉินลุกขึ้น หนานเหยาก็พลันกระวนกระวาย
ลู่เฉินมองดูพวกเขาแล้วยิ้มออกมา “ถึงเวลาล่องูออกจากถ้ำแล้ว”
ล่องูออกจากถ้ำ?
พวกเขาต่างสับสน และหลังจากที่ลู่เฉินบอกพวกเขาว่าอย่าไปจากที่นี่ ชายหนุ่มก็ลงเขาไปเพียงลำพัง
เมื่อเห็นลู่เฉินลงจากภูเขาคนเดียว คนจากสำนักอื่นก็เตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนไหว ส่งคนจำนวนมากออกไปทันที แน่นอนว่าเยว่เซียวจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ก็ย่อมทนไม่ไหวเช่นกัน เขากล่าวว่า “ดูสิ มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น!”
ซือตู๋เทียนขมวดคิ้ว “ข้าต้องการเอาชนะเขาในสนามประลอง”
แต่ผู้คนในสำนักพฤกษาสวรรค์ไม่คิดเช่นนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งลวี่ซ่างเพียวที่กล่าวว่า “นี่เป็นโอกาสอันดี เราจะไม่ยอมปล่อยไปแน่!”
หลังจากพูดจบ ลวี่ซ่างเพียวก็พาคนออกไปทันที หมายจะใช้โอกาสนี้เพื่อจัดการกับลู่เฉิน
เยว่เซียวและคนอื่น ๆ จึงทำได้เพียงรออยู่ที่นั่น
ทางด้านฝั่
