นจากสำนักอื่น ๆ ในลานประลองเองก็จ้องมองลู่เฉินด้วยสายตาแปลก ๆ
บางคนแอบกระซิบกันไปมา “คนผู้นี้ เบื้องหลังเป็นอย่างไรกันแน่?”
“ว่ากันว่าเขาถูกขับออกจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์”
“แข็งแกร่งมากถึงเพียงนี้ สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ยังขับไล่เขาออกมาอีกงั้นหรือ?”
“ข้าได้ยินมาว่า ผู้คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ยังทำให้รากวิญญาณของเขาสูญสิ้นอีกด้วย!”
“หากไร้ซึ่งรากวิญญาณแล้ว เหตุใดจึงบ่มเพาะได้อีก?”
ผู้คนจำนวนมากต่างฉงน ซึ่งคำพูดเหล่านี้ทำให้ผู้คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์รู้สึกอับอายยิ่งนัก
ขณะที่บางคนถึงกับไปสอบถามที่สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ว่า “เขามาจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของเจ้างั้นหรือ?”
“เขาทรงพลังมากเพียงนั้น เหตุใดสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าถึงต้องทำลายรากวิญญาณของเขาด้วย?”
“เจ้าเสียใจหรือไม่ที่ขับเขาออกจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์?”
ผู้คนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ล้วนมีสีหน้าย่ำแย่ ก่อนที่เยว่เซียวจะเอ่ยเสียงเข้มว่า “อย่าไปสนใจพวกเขา!”
ศิษย์สำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์รู้ว่าพวกเขาไม่สามารถลงมือที่นี่ได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงจ้องมองไปที่นั่นและปล่อยให้คนเหล่านั้นซุบซิบกันต่อไป แต่คำพูดเหล่านั้นก็มากพอแล้วที่จะทำให้พวกเขารู้สึกอับอายยิ่งนัก จึงพากันโกรธจนหน้าดำหน้าแดงกันไปหมด
