บทที่ 167 แค่แอบช่วยเหลือก็สามารถคว้าอันดับหนึ่งมาอย่างง่ายดาย!
ลู่เฉินหยุดใช้ ‘วิชาหมื่นวิญญาณ’ บนใบหน้าของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มประหลาด ก่อนที่เจ้าตัวจะหลับตาลง และนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไหวไปไหน
เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม เสียงฆ้องและกลองก็ดังกังวานไปทั่วท้องฟ้า
ตึง! ตึง! ตึง!…
เสียงนี้ราวกับเสียงกลองสงครามอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ผู้คนโดยรอบเกิดความรู้สึกตื่นตัวขึ้นมา
“คนของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดมาแล้ว”
“ดูนั่น! บนท้องฟ้า”
ขณะนั้น บนท้องฟ้ามีกลุ่มคนที่สวมเสื้อคลุมสีม่วง พวกเขาเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ครอบครองรากวิญญาณสวรรค์ และหากเทียบกับคนในลานเต๋าเมฆาคนอื่น ๆ มันก็สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนถึงระดับพรสวรรค์ที่ห่างกันราวฟ้ากับเหว
นี่จึงทำให้ผู้คนต่างพากันอิจฉา
“ทุกท่าน เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?” ชายวัยกลางคนเอามือทั้งสองข้างไพล่หลังไว้ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ สนามประลองต่างก็ขานรับ “พร้อมแล้ว!”
“ดี เช่นนั้นข้าขอแนะนำตัว…”
แท้จริงแล้ว เขาคือหนึ่งในผู้ดูแลเรื่องการรับศิษย์จากภายนอกของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด มีนามว่า กู่ทง
หลังจากกู่ทงแนะนำเกี่ยวกับหน้าที่ของตนเองจบสิ้น เจ้าตัวก็พลันนำกระจกสีเงินขนาดใหญ่ออกมา ทำให้ผู้คนโดยรอบลานเต๋าเมฆาต่างก็ประหลาดใจและสงสัยว่ากระจกสีเงินนี้มีไว้ใช้เพื่อสิ่งใด?
เมื่อเห็นสายตาของผู้คนโดยรอบ กู่ทงจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ
