บทที่ 166 ใคร ๆ ก็ปรากฏตัวออกมา
เจี่ยลัวและคนอื่น ๆ ต่างก็เชื่อที่หนานเหยาพูด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจสิ่งรอบข้างนัก
แต่ปิงหลิวหลียังคงมีเรื่องกังวลใจ “ค่ายกลขนาดใหญ่นี้เป็นของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด และมันก็ถูกสร้างขึ้นโดยปรมาจารย์ค่ายกลที่สามารถสร้างค่ายกลศักดิ์สิทธิ์ห้าดาวขึ้นมาได้!”
ค่ายกลศักดิ์สิทธิ์ห้าดาว สำหรับหลาย ๆ คนแล้ว สิ่งนี้นับเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวมาก
ทว่าลู่เฉินเฉินไม่สนใจ ส่วนหนานเหยาไม่ได้ฟังแม้แต่น้อย นางกำลังเข้าไปวอแวอยู่รอบ ๆ ผู้คลั่งไคล้เต๋าแล้วกล่าวเย้าแหย่อย่างสนุกสนาน “ข้าว่านะท่านนักพรต ท่านคอยพูดอยู่ตลอดไม่ใช่หรือว่าจะตามหาอาจารย์ของข้าเพื่อให้มอบภูตผีให้?”
“ข้าบอกแล้วว่านั่นมันเมื่อก่อน” ผู้คลั่งไคล้เต๋ากล่าวอย่างลำบากใจ
ทว่าหนานเหยาไม่เชื่อและยังคอยพูดต่อ แต่ปิงหลิวหลีไม่รู้ว่าผู้คลั่งไคล้เต๋าผู้นี้เกี่ยวข้องกับลู่เฉินเช่นไร นางจึงหันไปถามหนานเหยาถึงเรื่องราว ก่อนจะได้ทราบถึงที่มาที่ไปทั้งหมด
ขณะนั้นเอง จู่ ๆ บรรยากาศโดยรอบก็ปรากฏหมอกหนาขึ้นมา ทำให้เส้นทางด้านหน้าหายไปทั้งหมด
ไม่เพียงเท่านั้น รอบข้างก็ยังค่อย ๆ มืดลงอีกด้วย
ปิงหลิวหลีตกใจทันที นางรีบหมุนตัวกลับ ก่อนจะพบว่าข้างหลังมองไม่เห็นสิ่งใดเสียแล้ว! จึงรู้สึกแปลกใจขึ้นมา “หรือว่าเดินมาผิดทาง?”
“ไม่ได้เดินผิด เพียงแค่… มีคนกำลังก่อกวนพวกเรา จึงควบคุมให้พื้นที่บริเวณนี้เกิดการเปลี่ยนแปลง” เพียงแค่
