บทที่ 165 ผู้อาวุโสที่คิดว่าตนแน่
ปิงหลิวหลีขมวดคิ้ว
ทันใดนั้นผู้อาวุโสคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากฝูงชน ใบหน้าของคนผู้นี้ครึ่งหนึ่งสีดำ ครึ่งหนึ่งสีขาว
เมื่อทุกคนเห็นเขา ผู้คนก็ทยอยกันกล่าวด้วยความเคารพทันทีว่า “ผู้อาวุโสเทียนหลง!”
แน่นอนว่าหนึ่งในคนที่ผู้อาวุโสเทียนหลงกล่าวถึงก็คือหนานเหยา ทว่านางไม่ถือสาและเอ่ยถามว่า “เป็นผู้ฝึกวิถีภูตผีแล้วอย่างไร?”
ส่วนเจี่ยลัวไม่พูดอันใด ขณะที่ปิงหลิวหลีและคนอื่น ๆ ต่างรู้เรื่องของเจี่ยลัวและหนานเหยา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจเลยสักนิด แต่ผู้คนที่มุงดูอยู่กลับถกเถียงกันอย่างดุเดือด
เห็นได้ชัดว่าพวกที่เรียกตัวเองว่า ‘ชอบธรรม’ ไม่ชอบผู้ฝึกฝนในวิถีภูตผีและซากศพ
ผู้อาวุโสเทียนหลงถือแส้หางม้าสีทองและหัวเราะเย้ยหยัน “พรรคหมื่นเต๋าของข้า ชอบจัดการกับพวกสองประเภทนี้ที่สุด!”
ครั้นพูดจบ ผู้อาวุโสเทียนหลงก็เตรียมที่จะลงมือ ทว่ากลับมีอีกเสียหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากท่ามกลางฝูงชน “หยุด!”
ยามนั้นพลันมีชายคนหนึ่งซึ่งแบกกระบี่ห้าเล่มเดินออกมาจากฝูงชน
เขาไม่ใช่ใครอื่น…. นอกเสียจากผู้คลั่งไคล้เต๋า!
เห็นได้ชัดว่าทุกคนรู้จักเขาเช่นกัน ดังนั้นแต่ละคนจึงตกใจ “นี่ไม่ใช่ผู้คลั่งไคล้เต๋าหรอกหรือ?”
“ใช่ เขานั่นแหละ”
“เขามาที่นี่ได้อย่างไร?”
ทุกคนพากันสงสัยว่าเหตุใดผู้คลั่งไคล้เต๋าถึงมาที่นี่ และดูจากสถานการณ์แล้ว …ดูเหมือนเขาจะยังยืนอยู่ฝั่งสำนักเก้าสุขสงบ!
ผู้อาวุโสเทียนหลงยิ้มแปล
