บทที่ 162 คนจากราชวงศ์คิดว่าเขาไม่มีคุณสมบัติเป็นอาจารย์!
ลู่เฉินรู้ว่าคนเหล่านั้นหนีไปแล้ว ดังนั้นการอยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีประโยชน์อันใด
ด้วยเหตุนี้ ชายหนุ่มจึงหันไปสั่งเชียนว่านไหลว่า “ถอนกำลังได้แล้ว”
เชียนว่านไหลดีใจมากที่ได้ยินเช่นนั้น และรีบเตรียมที่จะพาพวกเขาออกไป แต่หนานเหยากลับเตือนว่า “หากคนพวกนั้นมาหาเจ้าอีก เจ้าต้องจับพวกเขามาให้ข้า ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าได้เห็นดีกับข้าแน่!”
“นะ แน่นอน!” เชียนว่านไหลพยักหน้า เขาโค้งคำนับและกล่าวอย่างนอบน้อมผิดจากท่าทีก่อนหน้านี้
“หึ ไสหัวไป!” หนานเหยาไล่อย่างไม่พอใจ
เชียนว่านไหลจึงได้พาคนจากไป
“ท่านอาจารย์ ท่านจะปล่อยพวกเขาไปเช่นนี้เลยหรือ?” หนานเหยาไม่ยินดี ส่วนลู่เฉินก็มองนางด้วยรอยยิ้ม “ถึงอย่างไรข้าก็จะได้พบพวกเขาในอีกไม่ช้าก็เร็ว”
หลังจากพูดจบ ลู่เฉินก็หันหลังและจากไป
หนานเหยาที่ไม่มีทางเลือกอื่นจึงได้แต่ติดตามไป
….
บนยอดเขาใกล้กับเมืองเต๋าเมฆาในยามนี้ กลุ่มคนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์กำลังบ่นกระปอดกระแปด ส่วนเยว่เซียวก็กำลังจ้องหนานกงมู่ด้วยสีหน้าที่จริงจัง “หนานกงมู่ นี่มันเรื่องอันใดกัน?”
ทุกคนก็อยากรู้เช่นกัน
เพราะเมื่อครู่ หนานกงมู่มาถึงจวนก็บอกให้ทุกคนออกไปทันที และบอกว่าคนจากจวนเจ้าเมืองจะมาจับกุมพวกเขา
ทุกคนจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแยกย้ายกันไปซ่อนตัวอยู่ในภูเขาที่รกร้างแห่งนี้
แต่หลายคนยังมีอาการบาดเจ็บอยู่ พวกเขาจึงพากันโอดคร
