บทที่ 155 ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ ใช้เช่นไรย่อมได้ ไร้ขีดจำกัด!
“คุ้มครองชายหนุ่มผู้นั้นอย่างเงียบ ๆ และเมื่อถึงยามจำเป็น แม้ตัวตายก็ต้องปกป้องเขา!” ฮั่วหมอเทียนสั่งการต่อฮั่วถูฝู
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮั่วถูฝูพลันตกตะลึงจนปากอ้าค้าง “บรรพชน… นี่”
“เช่นไร? มีปัญหาหรือ?”
“ไม่ ไม่ใช่!”
“ไปเถิด อย่าให้เขารู้ว่าเจ้าแอบติดตามไป”
“เหตุใดจึงไม่สามารถให้เขาล่วงรู้ได้?”
“เขาไม่ชอบให้ผู้ใดมาดูแลคุ้มครอง”
“คุ้มครองเขาเช่นนี้ไม่ดีหรือ?”
“เขาเป็นคนเช่นนี้เอง ชอบคุ้มครองผู้อื่น ทว่ากลับไม่ชอบให้ผู้อื่นมาดูแล” เมื่อฮั่วหมอเทียนพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทำให้ฮั่วถูฝูรู้สึกแปลกใจ นึกสงสัยว่าลู่เฉินผู้นี้แท้จริงแล้วมีความสัมพันธ์เช่นใดกับฮั่วหมอเทียน?
แต่เมื่อฮั่วหมอเทียนสั่งการแล้ว เขาจึงไม่กล้าถามอะไรมากนัก ทำได้เพียงแค่ขานรับ “ท่านวางใจเถิด ข้าจะไม่ให้เขารู้ตัวเป็นแน่ และจะคุ้มครองเขาอย่างดี”
“ไปเถิด ถ้าไม่ถึงทางตันจริง ๆ เจ้าก็อย่าลงมือเด็ดขาด เขาไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น!” สิ้นคำพูดของฮั่วหมอเทียน ฮั่วถูฝูก็ขานรับเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากที่นี่ไปอย่างเงียบ ๆ
…
อีกด้านหนึ่ง ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ได้เดินออกมาจากภูเขาแห่งนี้แล้ว ทำให้ถูกคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาถามไถ่ความเป็นไป แต่ลู่เฉินปฏิเสธที่จะตอบกลับ และรีบออกจากที่นี่พร้อมคนอื่น ๆ ทันที
จนกระทั่งฝ่ากลุ่มคนพวกนั้นออกมาได้แล้ว โจวอวี๋ก็พลันพูดอย่างตื่นเ
