บทที่ 140 ไม่มีวันใจอ่อนกับผู้ที่สร้างปัญหาแน่!
แน่นอนว่าลู่เฉินและคนอื่น ๆ ย่อมไม่คิดอธิบายให้ผู้คลั่งไคล้เต๋าคนนี้ฟัง พวกเขาเพียงออกจากแดนวิญญาณ และมุ่งหน้าไปยังสำนักเก้าสุขสงบ
ทันทีที่หนานเหยาออกมา นางก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง ก่อนจะกล่าวแสดงความคิดเห็นว่า “แม้ว่าภายนอกจะมีปราณไม่หนาแน่นเท่า แต่มันกลับมีกลิ่นอายบางอย่างที่ข้างในไม่มี”
หลี่ว์ซือเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน
ลู่เฉินมองดูเวลา เหลืออีกไม่กี่วันแล้วก่อนที่งานประลองสิบสำนักจะเริ่ม ชายหนุ่มวางแผนที่จะกลับไปดูสำนักเก้าสุขสงบเสียหน่อย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดหยุดพักนาน พากันมุ่งไปยังสำนักทันที!
…
ไม่กี่วันต่อมา ทุกคนก็มาถึงเชิงเขาสำนักเก้าสุขสงบ
ที่นั่นดูผิดแปลกจากเดิมลิบลับ จากเดิมที่ดูรกร้าง มาตอนนี้กลับมากไปด้วยชีวิตชีวา เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย!
หนานเหยารู้สึกประหลาดใจกับภาพตรงหน้า “ท่านอาจารย์ ไม่ใช่ว่าสำนักเก้าสุขสงบตกต่ำหรอกหรือ?”
“เมื่อก่อนเคยตกต่ำ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว” ลู่เฉินหัวเราะ
หลี่ว์ซือที่ได้ยินก็ถึงกับตะลึง “ดูเหมือนว่าผู้คนจากแดนวิญญาณพวกนั้นจะมีประโยชน์ไม่น้อย”
“แดนวิญญาณ?” หนานเหยาฉงน แต่หลังจากที่หลี่ว์ซืออธิบายให้ฟังแล้ว นางก็พลันเข้าใจ “มิน่าล่ะ!”
ในยามนี้เอง พลันมีเสียงดังมาจากด้านหน้า คล้ายกับว่ากำลังมีคนต่อสู้กัน
ลู่เฉินและคนอื่น ๆ จึงเดินเข้าไปหาต้นตออย่างอยากรู้อยากเห็น
เห็นเพียงคนแปลกหน้ากำลังต่อสู
