ขมากที่ได้ยินเช่นนั้น “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์!”
“อาจารย์? ข้ารับเจ้าเป็นลูกศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ลู่เฉินรู้สึกหดหู่ใจ
”ท่านสอนวิชาที่ทรงพลังเช่นนี้ให้ข้า และทำให้ข้ามีชีวิตใหม่ ดังนั้นท่านย่อมเป็นท่านอาจารย์ของข้าจึงจะเหมาะสม จริงหรือไม่?” คำเยินยอของหนานเหยาช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ
ลู่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “แล้วแต่เจ้า”
“อาจารย์ อาจารย์ อาจารย์…” หนานเหยาเรียกซ้ำ ๆ
ลู่เฉินขมวดคิ้ว “เรียกพอแล้วก็ไปกันเถอะ!”
“ไม่ต้องฝึกต่อแล้วหรือ?” หนานเหยายังอยากฝึกฝนที่นี่ต่อไป แต่ลู่เฉินกลับกล่าวว่า “การฝึกให้สำเร็จไม่ได้ใช้เวลาเพียงสั้น ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้ข้ามีธุระอื่น ถ้าเจ้าอยากรอให้คนมาจัดการเจ้าอยู่ที่นี่ ก็จงอยู่ที่นี่ต่อเถิด”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานเหยาย่อมไม่อยากอยู่ต่อ ดังนั้นนางจึงรีบพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ว่าอาจารย์จะไปที่ใด ศิษย์ก็จะไปด้วยเจ้าค่ะ!”
เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ ลู่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ถ้าเจ้าต้องการติดตามข้า เช่นนั้นต้องเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อ!”
“เพิ่มเงื่อนไข?”
”หยุดประจบสอพลอ!” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็เดินไปหาชิวเอ้อซึ่งอยู่ห่างออกไป
ส่วนหนานเหยาตะโกนอย่างมีความสุขว่า “อาจารย์ อย่างข้าไม่เรียกว่าการประจบสอพลอ มันเรียกว่าเสียงแห่งความจริงใจที่สุดของข้าเจ้าค่ะ!”
