บทที่ 269 มู่ฟู่เฉิง

ระยะทางจากเขตแดนวิญญาณสวรรค์ไปยังดินแดนไร้พรมแดน มันช่างไกลแสนไกล ถ้าใช้เรือบิน และต้องการไปถึงดินแดนไร้พรมแดน มันจะใช้เวลาอย่างน้อยเจ็ดวัน ยิ่งกว่านั้น มันยังต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่ไม่มีความปั่นป่วนของ พายุมิติอวกาศ ที่สำคัญ ความเป็นไปได้ที่จะเจอพายุมิติอวกาศนั้นสูงมาก! และในเวลานี้ เย่ชิวไป่และคนอื่นๆ อยู่บนเรือบินเป็นเวลาสามวันแล้ว ทั้งสามผลัดกันควบคุมเรือบิน แต่ยังไม่มีอะไรน่าประหลาดใจในขณะนี้ ในวันที่สี่ เกิดมิติปั่นป่วนจำนวนมากไหลเข้าหาทั้งสามคน! ทำให้อีกสองคนต้องเลิกบ่มเพาะ ทั้งสามมาถึงหัวเรือ หลังจากรู้สึกได้ถึงความปั่นป่วน แต่ทั้งหมดไม่มีความตื่น ตระหนกแม้แต่น้อย เย่ชิวไป่ยิ้มและกล่าวว่า: “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบกับกระแสมิติ ที่ปั่นป่วนในอวกาศ และข้าไม่รู้ว่ามันทรงพลังแค่ไหน?” ซือเฉิงเกาหัวของเขาและกล่าวว่า: “ว่ากันว่า การไหลเชี่ยวของ มิติอวกาศนั้นน่ากลัว และมันน่าจะทรงพลังมากทีเดียว” เสี่ยวเฮยแสดงความตื่นเต้นในดวงตาของเขา “มิติที่ปั่นป่วนนี้ ข้าอยากลอง!” การบ่มเพาะขั้นที่สี่ของกายมารนิรันดร์คือ มิติอวกาศ! การใช้มิติปั่นป่วนนี้ขัดเกลา มันจะเพิ่มความคืบหน้าของขั้นที่สี่ ด้วยความเร็วที่สูงมาก อย่างไม่ต้องสงสัย เสี่ยวเฮยเตรียมตัวรอกระแสมิติปั่นป่วนด้วยความตื่นเต้น ยิ่งเป็นการดีที่สุด ถ้าร่างกายสามารถถูกขัดเกลาได้โดยตรงใน พายุมิติอวกาศ สิ่งนี้ ถ้ากงเจียงหานและคนอื่นๆ รู้ว่าเสี่ยวเฮยคิดอย่างไร เกรงว่าทุกคนจะพูดอะไรไม่ออก… พายุมิติอวกาศ ที่แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตแดน ก็ไม่อาจ ต้านทานได้ เสี่ยวเฮยกลับต้องการใช้มันขัดเกลาร่างกาย! นี่มันช่าง!? แต่เย่ชิวไป่ และซือเฉิงไม่ได้หยุดเสี่ยวเฮย เนื่องจากเสี่ยวเฮยกล่าวเช่นนั้น เขาก็คงมีความมั่นใจ และมี เหตุผลเป็นธรรมดา ทั้งสองเห็นเสี่ยวเฮย กระโดดออกจากเรื่อบิน เขาหลุดออกจากปราณป้องกันของเรือบิน เสี่ยวเฮยเผชิญหน้ากับกระแสมิติที่ไหลเชี่ยว! เมื่อเผชิญกับกระแสมิติที่ไหลเชี่ยวในพื้นที่นี้ เสี่ยวเฮยรู้สึกถึงกระแสมิติพุ่งเข้ามากระทบร่างกาย แถบรูปแบบสามแถบ ของกายมารนิรันดร์ระเบิดขึ้นในทันที! เส้นแถบสามเส้น ส่องไปทั่วร่างของเสี่ยวเฮย รูปแบบของไฟ รูปแบบของน ้าแข็ง และรูปแบบของจิตสังหาร พุ่งออกมาในเวลาเดียวกัน ทำให้ความแข็งแกร่งของกายเนื้อเสี่ยวเฮย ถึงระดับที่น่ากลัวเป็น อย่างยิ่ง! แต่เมื่อความปั่นป่วนมิติ พุ่งกระทบกับร่างกายของเสี่ยวเฮย มันทำให้ร่างกายของเสี่ยวเฮยสั่นสะท้าน! เกิดความรู้สึกเหมือนมีดแหลมคมที่แทงทะลุร่างได้ มันเจาะร่างของเสี่ยวเฮยอย่างต่อเนื่อง! แต่เพราะการทำแบบนี้เท่าน้้น มันคือวิธีที่ดีที่สุด ในการปรับปรุงร่างกาย นี่คือการเผชิญกับความเจ็บปวดไม่รู้จบ สิ่งที่เสี่ยวเฮยต้องทำก็คือ ปรับตัวและผสานกับความเจ็บปวด เหล่านั้น แล้วความแข็งแกร่งทางร่างกายก็จะเริ่มดีขึ้นเช่นกัน นี่คือเส้นทางการฝึกฝนกายเนื้อ นี่คือถนนที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก ตั้งแต่สมัยโบราณ ในบรรดาผู้คนนับหมื่น อาจไม่มีแม้แต่คน เดียว ที่เริ่มต้นเส้นทางแห่งการบ่มเพาะกายเนื้อ ในการบ่มเพาะกายเนื้อ ไม่เพียงแต่ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล เท่านั้น สิ่งยิ่งจำเป็นอย่างยิ่งคือ การต้องอดทนต่อความเจ็บปวด ที่ เจ็บปวดมากกว่าคนทั่วไป แต่แน่นอน. เมื่อผู้บ่มเพาะกายเนื้อทำสำเร็จ ก็จะระเบิดพลังได้หลายเท่าจนแทบไร้เทียมทาน! ณ ขณะนี้ ห้วงมิติอวกาศที่ไหลเชี่ยว ทำให้ร่างของเสี่ยวเฮยสั่นสะท้าน แน่นอนว่า มันเจ็บปวดมาก! อย่างไรก็ตาม เขายังคงกัดฟัน และไม่ส่งเสียงร้องใดๆ ออกมา ในตอนนี้ บนร่างกายของเขา มีเส้นแถบที่สี่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น! ท่ามกลางความเจ็บปวดมหาศาล ร่างของเสี่ยวเฮย เริ่มต้นขัดเกลากายมารนิรันดร์ เย่ชิวไป่ที่อยู่ในเรือบิน เขาดูฉากนี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเสี่ยวเฮยมีความมั่นใจในตัวเอง อย่างไรก็ตาม ในอวกาศ มีอันตรายอยู่ทุกที่ ไม่มีใครรู้ว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นมาบ้าง อาจเกิดเหตุการณ์บางอย่างที่ไม่ถูกต้อง. เย่ชิวไป่จะดำเนินการ เพื่อนำเสี่ยวเฮยกลับเข้ามา ในตอนนี้เอง ในอวกาศด้านข้าง มีเรือบินแล่นเข้ามาหา! เย่ชิวไป่และซือเฉิง ต่างถูกดึงดูดด้วยเรื่อบินลำนี้ เรือบินลำนี้ มีขนาดเท่ากับของพวกเขา แต่การก่อตัวค่ายกลในนั้น มันทรงพลังกว่าเรือบินของพวกเขามาก เรือบินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเย่ชิวไป่ เทียบไม่ได้เลยกับลำที่มาใหม่ ณ หัวมังกรของเรือบินลำนั้น มีผู้ชายยืรอยู่สองคน ผู้นำชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีขาว พร้อมรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปาก “โอ้? การบ่มเพาะกายเนื้อ ความสามารถในการควบคุมร่างกาย ในห้วงมิติอวกาศที่ไหลเชี่ยว ข้าต้องขอบอกว่า เพียงแค่ความกล้า หาญนี้เพียงอย่างเดียว ก็น่าชื่นชมมากพอแล้ว” เมื่อชายคนนั้นกล่าวคำเหล่านี้ มันอาจฟังดูเสแสร้ง แต่ก็มีความจริงใจอยู่ในดวงตาของเขา อย่างชัดเจน! ชายผู้นี้ไม่ได้ล้อเลียน แต่เขาชื่นชมจากก้นบึ้งของหัวใจ! ชายที่อยู่ข้างหลังเขาหนึ่งก้าว ซึ่งน่าจะเป็นผู้พิทักษ์ของชาย หนุ่ม ก็พยักหน้าเห็นด้วย ชายผู้นั้นมองไปที่เย่ชิวไป่และ ซือเฉิง บนเรือบิน และถามอย่าง สุภาพ: “เก๋อเซี่ย พวกท่านมาจากเขตแดนไหน” เย่ชิวไป่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้มุ่งร้าย จึงตอบด้วยรอยยิ้ม: “เขต แดนทุรกันดาร” “เขตแดนทุรกันดาร?” ชายผู้นั้นผงะเล็กน้อย จากนั้นมองไปที่ผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างหลังเขา แล้วถามว่า “เซียวซี เจ้ารู้จักไหม?” ผู้พิทักษ์ที่รู้จักกันในชื่อเซียวซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าจะเป็นเขตแดนที่มีการฝึกฝนวิถีเต๋าที่ล้าหลังอย่างมาก” “โอ้ น่าสนใจ” “แล้วพวกท่านจะไปไหน?” ไม่จำเป็นต้องปิดบังความจริงที่ว่า พวกเขากำลังจะไปเขตแดนไร้ พรมแดน เย่ชิวไป่ยังกล่าวตามจริง: “เขตแดนไร้พรมแดน” “อ๋อ?ดูเหมือนว่าจุดหมายของเราจะเหมือนกัน เราไปด้วยกัน ไหม?” เซียวซีรีบยื่นมือเกลี้ยกล่อม: “เตี้ยนเซี่ย…” (陛下 เตี้ยนเซี่ย ใช้เรียกองค์ชายและราชนิกูล ชายคนนั้นโบกมือทันทีและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร” เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวซีไม่มีทางเลือกนอกจากส่ายหัว เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ชิวไป่ก็เหลือบมองซือเฉิง ซือเฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ศิษย์พี่ใหญ่ตัดสินใจได้เลย” หลังจากนั้น ชายหนุ่มและผู้พิทักษ์ ก็ขึ้นมาบนเรือบินของเย่ชิวไป่ เมื่อได้รับการแนะนำ เย่ชิวไป่ได้เรียนรู้ชื่อของชายผู้นี้ด้วย มู่ฟู่เฉิง มู่ฟู่เฉิงมองไปที่เสี่ยวเฮยในมิติอวกาศที่ปั่นป่วน และถามด้วย รอยยิ้มว่า “พี่เย่ ทำไมเจ้าถึงอยากไปเขตแดนไร้พรมแดน” “วิถีเต๋าที่นั่น อาจแตกต่างจากของเจ้าบ้าง” คำกล่าวของมู่ฟู่เฉิงดูสวยงามมาก แต่ความหมายก็คือ เจ้าอาจเป็นสุดยอดอัจฉริยะในเขตแดนทุรกันดาร แต่หากเจ้าไปที่เขตแดนไร้พรมแดน เจ้าอาจเป็นแค่คนธรรมดา อย่างไรก็ตาม มู่ฟู่เฉิงกล่าวอย่างสวยงาม เพื่อทำให้เย่ชิวไป่ และ คนอื่นๆ ไม่ดูแย่จนเกินไป เย่ชิวไป่ก็ไม่โกรธเช่นกัน และกล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย: “เป็น เรื่องปกติ ข้าก็ต้องมีประสบการณ์บ้าง และข้าจะกล้าหาญขึ้น หลังจากได้รับรู้ถึงความอ่อนแอ ในทำนองเดียวกัน เฉพาะเมื่อข้ารู้ ช่องว่างเท่านั้น ข้าจึงจะพัฒนาขึ้นได้” เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่ฟู่เฉิงก็หัวเราะเสียงดัง “ไม่เลว! นั่นคือเหตุผลที่เยี่ยมจริงๆ!” “ในความคิดของข้า มันน่ายกย่องกว่า ที่เจ้าจะไต่มาถึงจุดนี้ได้ ในขอบเขตของการบ่มเพาะวิถีเต๋าที่ต ่าต้อยกว่า พวกที่เกิดมาพร้อม กับความเป็นอัจฉริยะ!” “ข้าอยากเป็นสหายกับพี่เย่!” เย่ชิวไป่ยิ้มกลับและจับมือมู่ฟู่เซิง แล้วกล่าวว่า: “หากนิสัยที่ แท้จริงของเจ้าเป็นแบบนี้ ข้าก็มีความสุขมากเช่นกัน” “พี่เย่ วางใจได้ ข้าไม่ชอบเสแสร้ง!” ทั้งสองจับมือกัน มู่ฟู่เฉิงยิ้มและกล่าวว่า: “ในอนาคต หากเจ้าต้องการความ ช่วยเหลือใดๆ ในเขตแดนไร้พรมแดน เจ้าสามารถมาหาข้าได้” “อย่างไรก็ตาม นักดาบอย่างเจ้า พี่ชายเย่ จะมาหาข้าต้องมี เหตุผลที่ดี” “ถ้างั้น ก็มาหาข้าเมื่อเจ้าอยากดื่ม!” เย่ชิวไป่ไม่แปลกใจเลยที่มู่ฟู่เฉิงค้นพบว่า เขาเป็นผู้ฝึกฝนดาบ เมื่อได้ยินที่เขากล่าว เย่ชิวไป่ก็อดยิ้มไม่ได้ คนนี้ออกจะแปลกๆ หน่อย แต่ก็เป็นคนตรงไปตรงมามาก มันคุ้มค่าที่จะเป็นสหายแน่นอน!