บทที่ 137 ประนีประนอม นี่เป็นทางเลือกเดียวของเจ้า!
ลู่เฉินมองออกไปนอกประตู เขาเห็นเมฆหมอกสีดำ และในหมอกสีดำก็มีคนผู้หนึ่งกำลังเดินอย่างสบายอารมณ์อยู่
หลังจากนั้นไม่นาน ชายวัยกลางคนที่มีเคราและผมสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้น
เห็นเพียงว่าใบหน้าของชายคนนั้นซีดเผือดไร้สีโลหิต และเขาดูแปลกประหลาดอย่างมาก
ทันทีที่เห็นคนผู้นี้ ชิวเอ้อก็กลัวมากเสียจนเร่งเข้ามาซ่อนตัวอยู่ข้างหลังลู่เฉิน ไม่กล้าแม้แต่จะมองคนคนนี้
ส่วนลู่เฉิน เขาเพียงชำเลืองมองแวบหนึ่ง ก่อนพบว่าแม้อีกฝ่ายจะอยู่ในแดนวิญญาณ แต่ขั้นพลังกลับไม่ต่ำต้อยเลย เป็นขั้นก่อกำเนิดระดับสมบูรณ์พร้อม ซึ่งทำให้ลู่เฉินฉีกยิ้มในทันที “แข็งแกร่งไม่เลว!”
ยามนี้เอง เงาของหญิงสาวพลันปรากฏอยู่ข้างหลังคนผู้นี้ และรายงานว่า “ท่านหัวหน้า เขาผู้นี้แหละเจ้าค่ะ!”
ชายคนนั้นมองไปทางลู่เฉินอย่างเย็นชาด้วยใบหน้าบึ้งตึง “เจ้าเป็นใคร เหตุใดเจ้าจึงไม่ได้รับผลกระทบจากไอภูตผี และเหตุใดเจ้าถึงทำลายค่ายกลที่นี่ได้?”
”ไม่สำคัญว่าข้าเป็นใคร เจ้ารู้แค่เพียงข้าสามารถฝึกตนวิถีภูตผีได้ก็พอ! และสำหรับการทำลายค่ายกล… นั่นเป็นเพราะตัวข้าเองก็พอรู้วิชาค่ายกลอยู่เล็กน้อยเท่านั้น” คำตอบของลู่เฉินนั้นเป็น ‘มาตรฐาน’ มาก
แต่ชายคนนั้นไม่พอใจ “แล้วเจ้ามาทำอะไรในหมู่บ้านของข้า!”
”ประการแรก ข้าสงสัยว่าเหตุใดเจ้าถึงปลูกต้นไม้ภูตผีไว้ในเขตที่หนึ่ง และประการที่สอง …นั่นก็เพราะที่นี่มีของดี!!” ลู่เ
