ได้พบหมู่บ้าน ก่อนที่ข้าจะเข้าร่วมกับพวกเขาในท้ายที่สุด”
“หลังจากนั้นล่ะ?”
“หญิงสาวเมื่อครู่ ท่านเห็นแล้วหรือยัง”
“อืม” ลู่เฉินขานรับ ชิวเอ้อจึงอธิบายต่อไป “นางคือผู้พิทักษ์ของหมู่บ้าน พวกข้าเรียกนางว่า นายท่าน!”
“เช่นนั้นพวกเจ้าเคยเห็นใบหน้านางจริง ๆ สักครั้งหรือไม่?”
ชิวเอ้อส่ายหัว “เมื่อนางปรากฏตัว รอบกายล้วนเต็มไปด้วยไอภูตผี ดังนั้นพวกข้าจึงเห็นเพียงเงา และไม่เคยเห็นใบหน้าของนางชัด ๆ เลยสักครั้ง”
“เช่นนั้นหมู่บ้านนี้ พวกเขาใช้ให้พวกเจ้าทำเรื่องอันใดหรือไม่?”
“ใช้งาน?”
“ใช่!”
ชิวเอ้อคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบมาว่า “เพียงแค่สอนวิธีฝึกฝนบางอย่างแก่พวกข้า และบางคราก็สั่งให้พวกข้าไปจับภูตผีที่อยู่นอกเขตที่แปด นอกนั้นก็ไม่มีเรื่องใดอีก”
“อ้อ? พวกเขาไม่ได้บังคับให้พวกเจ้าเข้าร่วม เพียงแต่ให้แบ่งปันวิธีฝึกฝน และบางคราก็ใช้ให้ไปจับภูตผี?”
“ใช่!”
ลู่เฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ จึงถามต่อว่า “แล้วจับภูตผีไปเพื่ออันใด?”
